Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

ΕΡΕΥΝΑ – ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΣΟΛΙΘΙΚΗ ΕΠΟΧΗ


Προτομή του μεγάλου αρχαίου Έλληνα
φιλοσόφου Πλάτωνα. (Glyptothek Μονάχου)

Ο
 μεγάλος φιλόσοφος Πλάτωνας, όπως είναι γνωστό, άφησε πίσω του έναν μεγάλο αριθμό από γραπτά έργα, τα περισσότερα εκ των οποίων είχαν την μορφή διαλόγων. Μέσα από τους διαλόγους του αυτούς, ο Πλάτωνας ανέλυε συνήθως φιλοσοφικά ζητήματα τα οποία ανέκαθεν απασχολούσαν τους φιλοσόφους (περί δικαίου, σωφροσύνης, αρετής κλπ.), χωρίς αυτό όμως να συνεπάγεται πως στους διαλόγους αυτούς δεν μπορούσε κανείς να βρει και στοιχεία που αναφέρονται σε μη φιλοσοφικές πληροφορίες – έστω κι αν μέσα απ’ αυτές προβάλλεται κάποια φιλοσοφική έννοια.
Δ
ύο από τους διαλόγους του που δεν αφορούσαν μόνο φιλοσοφικά ζητήματα αλλά έδιναν στον αναγνώστη και άλλου τύπου πληροφορίες, ήταν και οι διάλογοι «Τίμαιος» και «Κριτίας». Οι εν λόγω διάλογοι είναι από τους σχετικά γνωστούς διαλόγους του Έλληνα φιλοσόφου καθώς αποτελούν την μοναδική γραπτή πηγή που έχει ως τώρα βρεθεί που αναφέρεται καθαρά στην χαμένη ήπειρο της Ατλαντίδας.
Τ
ο μυστήριο της χαμένης ηπείρου είναι γνωστό ότι τράβηξε απάνω του την προσοχή όλων των ερευνητών που ασχολήθηκαν με τους διαλόγους αυτούς, πράγμα που έκανε τους περισσότερους να μην προσέξουν τα στοιχεία που αναφέρονται στις υπάρχουσες ηπείρους και τα οποία ίσως και να μπορούν να αποδειχθούν και ιστορικά. Οι περισσότεροι ερευνητές λοιπόν, αρχίζοντας από την υπόθεση ότι ο Πλάτωνας, επηρεασμένος από τις αντιλήψεις του δασκάλου του Σωκράτη περί μίας αλήθειας, αποκλείεται να ήθελε να κοροϊδέψει τους αναγνώστες των έργων του με ψεύτικα δεδομένα, άρχισαν να μελετούν τα όσα αφορούσαν την Ατλαντίδα και εύστοχα παρατήρησαν την γεωγραφική ακρίβεια των περιγραφών του Πλάτωνα, όσον αφορά τον Ατλαντικό ωκεανό και τις ηπείρους που τον περιβάλουν – συμπεριλαμβανομένης και της Αμερικής την οποία και ο Πλάτωνας αναφέρει ως «τὴν καταντικρὺ πα̂σαν ἤπειρον» (Τίμαιος 25a). Παρά το γεγονός όμως πως οι παρατηρήσεις τους ήταν εύστοχες, είχαν επικεντρωθεί υπερβολικά στην περιοχή έξω από τις «Ηράκλειες Στήλες», δηλαδή τον πορθμό του Γιβραλτάρ.
Σ
τον Τίμαιο αναφέρεται μεταξύ των άλλων ότι έγινε ένας μεγάλος πόλεμος μεταξύ Ελλήνων και Ατλάντων, το τέλος του οποίου η Ατλαντίδα «ὡσαύτως κατὰ τη̂ς θαλάττης δυ̂σα ἠφανίσθη» (Τίμαιος 25d) και το στράτευμα των Ελλήνων «πα̂ν ἁθρόον ἔδυ κατὰ γη̂ς» (Τίμαιος 25d) [δηλαδή: χάθηκε (μέσα;) στην Γη]. Το θέμα είναι όμως το πότε έγινε ο πόλεμος αυτός.
Ε
ίναι γεγονός ότι κατά καιρούς δόθηκαν διάφορες ερμηνείες σχετικά με την εποχή κατά την οποία έλαβε χώρα ο ελληνοατλαντικός πόλεμος. Οι ερμηνείες αυτές όμως βασίζονταν κυρίως στο γεγονός ότι πολλοί δεν μπορούσαν να φανταστούν ανεπτυγμένο πολιτισμό πριν τα τέλη της 7ης προ Χριστού χιλιετίας ούτε και ελληνικό πολιτισμό πριν την 4η προ Χριστού χιλιετία. Αρχικά λοιπόν πολλοί θεώρησαν πως ο Πλάτωνας έκανε λάθος στα όσα έλεγε και πως ο μυθικός αυτός πόλεμος έγινε είτε τον 14ο προ Χριστού αιώνα και ήταν η εισβολή των Μυκηναίων στην Κρήτη, είτε τον 12ο προ Χριστού αιώνα και ήταν ο Τρωικός πόλεμος. Πώς είναι όμως δυνατόν ένας άνθρωπος που δίνει τόσο ακριβή γεωγραφικά στοιχεία να δίνει τόσο λανθασμένα χρονικά στοιχεία, όπως θέλουν οι θεωρίες αυτές να παρουσιάζουν;
Ο
 ίδιος ο Πλάτωνας εξ άλλου λέει η ιστορία του ελληνοατλαντικού πολέμου αναφέρεται στο κατόρθωμα των «περὶ δὴ τω̂ν ἐνακισχίλια γεγονότων ἔτη πολιτω̂ν» (Τίμαιος 23e) να νικήσουν τους Άτλαντες που «ἐπὶ πα̂σαν Εὐρώπην καὶ ̓Ασίαν, ἔξωθεν ὁρμηθει̂σαν ἐκ του̂ ̓Ατλαντικου̂ πελάγους» (Τίμαιος 24e). Λέει δηλαδή καθαρά ότι ο χρόνος του πολέμου έγινε εννέα χιλιάδες χρόνια πριν από αυτόν, δηλαδή πάνω από έντεκα χιλιάδες χρόνια από σήμερα, χρονολογία που αντιστοιχεί στην 10η προ Χριστού χιλιετία.
Α
ν και αρχικά η χρονολογία που ο ίδιος ο Πλάτωνας αναφέρει αμφισβητήθηκε από πολλούς, σιγά-σιγά άρχισε να υποστηρίζεται και από νεότερες επιστημονικές θεωρίες, μία από τις οποίες είναι ότι η Ατλαντίδα βυθίστηκε από την άνοδο των υδάτων που προκλήθηκε όταν την 10η χιλιετία προ Χριστού εντελώς ξαφνικά – εδώ πιθανώς να εμπλέκεται η αρχαία υπερτεχνολογία – έληξε η τελευταία Εποχή των Παγετώνων (περίπου 110.000 – 10.000 προ Χριστού). 
File:Atlantis map 1882 crop.jpg
Φανταστική αναπαράσταση του παγκόσμιου χάρτη πριν από
τον καταποντισμό της Ατλαντίδας.
(πηγή: Ignatius Donelly's Atlantis:
the Antediluvian World, 1882)
Η χαμένη ήπειρος της Ατλαντίδας που εμφανίζεται στον χάρτη
έξω από τον πορθμό του Γιβραλτάρ έγινε η αιτία οι ερευνητές να
μην ασχοληθούν με τους άλλους πολιτισμούς της ίδιας εποχής
που άνθισαν σε υπαρκτές σήμερα ηπείρους (όπως π.χ. η Ευρώπη)
τους οποίους οι Άτλαντες πολέμησαν αλλά ποτέ δεν νίκησαν.

Α
πό την στιγμή που η παραπάνω θεωρία ενισχύει σημαντικά την ακρίβεια των λόγων του Πλάτωνα, αν φύγουμε τελείως από τα ερωτήματα που αφορούν την ίδια την Ατλαντίδα, τότε θα χρειαστεί, ψάχνοντας για απαντήσεις σχετικά με τον πόλεμο, να εστιάσουμε στην περιοχή όπου έγινε το μεγαλύτερο πεδίο μάχης του ελληνοατλαντικού πολέμου. Η περιοχή αυτή, σύμφωνα με τον Πλάτωνα είναι η περιοχή της Μεσογείου θαλάσσης καθώς, στο έργο του, ο Πλάτωνας αναφέρει πως η αιτία του πολέμου ήταν ότι οι Άτλαντες ήθελαν να κατακτήσουν «τὸν ἐντὸς του̂ στόματος πάντα τόπον» (Τίμαιος 25b), όπου με τον όρο “στόμα” εννοεί τον πορθμό του Γιβραλτάρ που τότε ονομαζόταν «Ηράκλειες Στήλες».
Α
ν θέλουμε να συνδέσουμε κατά κάποιον τρόπο τις σφαίρες επιρροής των δύο υπερδυνάμεων της 10ης προ Χριστού χιλιετίας που αναφέρει ο Πλάτωνας με την ιστορική πραγματικότητα της εν λόγω ιστορικής περιόδου, θα πρέπει να μελετήσουμε την κατάσταση της Ευρώπης και της βόρειας Αφρικής όπως αυτή είχε διαμορφωθεί κατά τον χρόνο αυτό.
Ό
πως μπορούμε να μάθουμε από την μεσολιθική προϊστορία της Μεσογείου θαλάσσης, στην περιοχή υπήρχαν οι παρακάτω πολιτισμοί (προς αποφυγήν παρεξηγήσεων: δεν αναφέρομαι σε πολιτισμούς ανθρωποειδών όπως ο homo neanderthal  ή ο homo erectus, αλλά σε πολιτισμούς ανθρώπων homo sapiens που αποτελούν τους προγόνους του σημερινού ανθρώπου και που την εποχή στην οποία αναφέρομαι είχαν πλέον επικρατήσει των άλλων ανθρωποειδών). 

Ø  Στην δυτική Ευρώπη υπήρχε ένας πολιτισμός που ονομάστηκε Magdalenian ο οποίος άρχισε το 15000 προ Χριστού και τελείωσε το 8000 προ Χριστού. Ήκμασε κυρίως στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Γαλλία, στην Γερμανία, στην Ελβετία και στην Πολωνία.
Ø  Στην ανατολική Ευρώπη υπήρχε ένας πολιτισμός που ονομάστηκε Epigravettian ο οποίος άρχισε το 18000 προ Χριστού και τελείωσε το 9000 προ Χριστού. Ήκμασε κυρίως στην Ιταλία και στην Βαλκανική χερσόνησο, αλλά και στις ευρωπαϊκές περιοχές γύρω από τον Εύξεινο Πόντο.
Ø  Στην βορειοδυτική Αφρική υπήρχε ένας πολιτισμός που ονομάστηκε Iberomaurusian ο οποίος άρχισε το 18000 προ Χριστού και τέλειωσε την 10η προ Χριστού χιλιετία, όταν τον διαδέχτηκε ο πολιτισμός Capsian που ήρθε από την Ανατολή και τέλειωσε το 6000 προ Χριστού. Ο πολιτισμός Iberomaurusian ήκμασε κυρίως στο Μαρόκο, στην Αλγερία και στην Τυνησία. 
Ø  Στην κοιλάδα του Νείλου, στην βορειοανατολική Αφρική υπήρχε ένας πολιτισμός που ονομάστηκε Mushabian ο οποίος άρχισε την 10η χιλιετία προ Χριστού και δεν είναι γνωστό το πότε ακριβώς τέλειωσε.
Ø  Στις μεσογειακές ακτές της Μέσης Ανατολής, στην δυτική Ασία υπήρχε ένας πολιτισμός που ονομάστηκε Kebaran, ο οποίος άρχισε το 18000 προ Χριστού και τέλειωσε την 10η προ Χριστού χιλιετία. Ο πολιτισμός αυτός έδωσε την θέση του στον πολιτισμό Natufian (12500-9500 προ Χριστού) με τον οποίο και συνυπήρχαν για κάποιο χρονικό διάστημα.
[Να σημειωθεί ότι οι ονομασίες των πολιτισμών δόθηκαν από τους αρχαιολόγους και δεν αντιστοιχούν στα πραγματικά τους ονόματα τα οποία είναι άγνωστα…]
Έ
χοντας κατά νου τα όσα ίσχυαν στις περιοχές γύρω απ’ την Μεσόγειο κατά την 10η χιλιετία προ Χριστού, διαβάζουμε από τον Τίμαιο του Πλάτωνα σχετικά με την σφαίρα επιρροής των Ατλάντων ότι: «ἐν δὲ δὴ τῃ̂ ̓Ατλαντίδι νήσῳ ταύτῃ μεγάλη συνέστη καὶ θαυμαστὴ δύναμις βασιλέων, κρατου̂σα μὲν ἁπάσης τη̂ς νήσου, πολλω̂ν δὲ ἄλλων νήσων καὶ μερω̂ν τη̂ς ἠπείρου: πρὸς δὲ τούτοις ἔτι τω̂ν ἐντὸς τῃ̂δε Λιβύης μὲν ἠ̂ρχον μέχρι πρὸς Αἴγυπτον, τη̂ς δὲ Εὐρώπης μέχρι Τυρρηνίας.» (Τίμαιος 25a-b).
Από το παραπάνω χωρίο πληροφορούμαστε ότι οι Άτλαντες εξουσίαζαν:
1.       Την νήσο-ήπειρο της Ατλαντίδας.
2.      Πολλά άλλα νησιά (πιθανώς του Ατλαντικού ωκεανού).
3.      Πολλά μέρη της (απέναντι) ηπείρου, δηλαδή της Αμερικής.
4.      Τις περιοχές της Λιβύης (Αφρικής) μέχρι (αλλά χωρίς) την Αίγυπτο.
5.      Τις περιοχές της Ευρώπης μέχρι την Τυρρηνία.
Σ
χετικά με την περιοχή της Μεσογείου, όπως είναι φυσικό, σχετίζονται μόνο τα δύο τελευταία (4 και 5) μέρη επιρροής των Ατλάντων που αναφέρθηκαν. Αυτά λοιπόν και θα μελετήσουμε και θα συγκρίνουμε με την κατάσταση που η ιστορία μας λέει ότι επικρατούσε στην Ευρώπη την 10η προ Χριστού χιλιετία, την εποχή δηλαδή στην οποία ο Πλάτωνας τοποθετεί τον Ελληνοατλαντικό πόλεμο.
Α
ν θυμηθούμε τα όσα διαβάσαμε για την Ευρώπη της 10ης προ Χριστού χιλιετίας, αμέσως θα καταλήξουμε πως υπάρχουν δύο ομοιότητες με την περιγραφή του Πλάτωνα που δύσκολα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν συμπτώσεις.
Η
 μία ομοιότητα είναι ότι, στην Ευρώπη, οι περιοχές όπου αναπτύχθηκαν οι πολιτισμοί Magdalenian και Epigravettian έχουν ως σύνορο ανάμεσά τους την Τυρρηνία, την ίδια δηλαδή περιοχή που ο Πλάτωνας αναφέρει σαν σύνορο μεταξύ της ατλάντιας και της ελληνικής σφαίρας επιρροής. Κι ας μην ξεχνάμε ότι ο πολιτισμός Epigravettian άνθισε και στα Βαλκάνια, άρα μία πανάρχαια ελληνική επιρροή  θα ήταν δυνατή!
Η
 δεύτερη ομοιότητα τώρα είναι ότι, στην Αφρική («Λιβύη», αναφέρεται στον Τίμαιο αλλά δεν εννοεί μόνο την περιοχή της σημερινής Λιβύης), εμφανίζεται ο πολιτισμός Mushabian στην περιοχή της Αιγύπτου, περίπου την εποχή που και ο Πλάτωνας υπολογίζει την αρχή του αιγυπτιακού πολιτισμού, σε μία πολύ πρώιμη μορφή του. Ο πολιτισμός αυτός, κατά τον Πλάτωνα, αποτελεί το αφρικανικό σύνορο των σφαιρών επιρροής της Ελλάδας και της Ατλαντίδας. Και όντως, η περιοχή της Αιγύπτου (που ίσως και να μην ταυτίζεται ακριβώς με τα σημερινά πολιτικά σύνορα της χώρας) είναι η μόνη περιοχή της Αφρικής που βρέχεται από την Μεσόγειο θάλασσα και που, τον καιρό εκείνο, δεν ελεγχόταν από τον πολιτισμό Iberomaurusian που ήκμασε δυτικότερα.
Τ
α «περίεργα» όμως με τις ομοιότητες ανάμεσα στον μύθο της Ατλαντίδας και την ιστορική πραγματικότητα δεν σταματούν εδώ…
Υ
πάρχουν στοιχεία που συνδέουν τόσο του πολιτισμούς Mushabian, Kebaran και Natufian μεταξύ τους, όσο και τον πολιτισμό Epigravettian με τον πολιτισμό Mushabian. Με άλλα λόγια, όλοι οι πολιτισμοί που υποθέσαμε πως βρίσκονταν στην ελληνική σφαίρα επιρροής συνδέονται μεταξύ τους, κατά κάποιον τρόπο.
Ο
 δε πολιτισμός Capsian στον οποίο πρωτύτερα δεν έγινε παρά ακροθιγώς μία αναφορά, πρέπει να τονίσουμε πως ήταν πολύ σημαντικός, παρά το γεγονός ότι άρχισε στην μέση της 10ης χιλιετίας προ Χριστού, δηλαδή περίπου την εποχή του ελληνοατλαντικού πολέμου. Ο πολιτισμός αυτός, σύμφωνα με κάποια επιστημονική θεωρία, αν και διαδέχθηκε τον πολιτισμό Iberomaurusian (που όπως υποθέσαμε ήταν στην ατλάντια σφαίρα επιρροής), δεν αποτελούσε συνέχειά του, αλλά αντιθέτως επρόκειτο για έναν πολιτισμό που δημιουργήθηκε κατόπιν μίας μετανάστευσης που έγινε τον καιρό εκείνο από την ανατολή, όπου ακόμα υπήρχαν οι πολιτισμοί Mushabian και Natufian (που υποθέσαμε ότι ανήκαν στην ελληνική σφαίρα επιρροής). Η ύπαρξη του πολιτισμού αυτού που δημιουργήθηκε είτε κατά την διάρκεια του ελληνοατλαντικού πολέμου είτε λίγο μετά από αυτόν, επιβεβαιώνει, μεταξύ των άλλων και τα λόγια του Πλάτωνα ότι: «τοὺς δὲ μήπω δεδουλωμένους διεκώλυσεν δουλωθη̂ναι, τοὺς δ' ἄλλους, ὅσοι κατοικου̂μεν ἐντὸς ὅρων ̔Ηρακλείων, ἀφθόνως ἅπαντας ἠλευθέρωσεν.» (Τίμαιος 25c), σύμφωνα με τα οποία, κατά την διάρκεια του πολέμου οι Έλληνες (υπό την αρχηγεία των Αθηναίων) ελευθέρωσαν όλες τις περιοχές μέσα από τον πορθμό του Γιβραλτάρ που οι Άτλαντες είχαν καταλάβει. Με άλλα λόγια οι ατλαντογενείς πολιτισμοί (όπως και ο πολιτισμός Iberomaurusian) έπρεπε να αντικατασταθούν από ελληνογενείς πολιτισμούς (όπως ο Capsian)…
Α
πό τα στοιχεία λοιπόν που αναφέρθηκαν, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι «συμπτώσεις» είναι τελικά πάρα πολλές και ότι είναι πάρα πολύ πιθανό – αν όχι βέβαιο – το ότι ο Πλάτων είχε στην κατοχή του γνώσεις πανάρχαιες (κάποιες από τις οποίες μάλιστα δεν έφτασαν ακόμα σ’ εμάς όπως π.χ. η συνέχεια του διαλόγου του Πλάτωνα “Κριτίας” με θέμα την Ατλαντίδα).
Α
νεξαρτήτως λοιπόν της ύπαρξης κάποιας αρχαίας υπερτεχνολογίας (με την οποία έχω ασχοληθεί και στα άρθρα μου: Τα νοοκίνητα αντιβαρυτικά πλοία των Φαιάκων, Μια ασπίδα από πυραμίδες στην Ελλάδα, Ο έλεγχος του καιρού στις υπηρεσίες της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας, Οι θησαυροί των άστρων στην αρχαία ελληνική παράδοση και Το κυνήγι των αρχαίων υπερτεχνολογιών), η περιοχή γύρω από την Μεσόγειο θάλασσα, την 10η προ Χριστού χιλιετία σημαδεύτηκε από τον μεγάλο ελληνοατλαντικό πόλεμο. Όποιος λοιπόν κοιτάξει με προσοχή την ιστορία του τόπου αυτού πραγματικά θα εκπλαγεί όταν θα δει την ιστορία πίσω από τον μύθο…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου