Οι Πύλες τώρα και στην Amazon - βιβλιοπωλεία, τιμές & προτάσεις

Έχω την χαρά να σας ανακοινώσω ότι το βιβλίο μου «Πύλες» πωλείται πλέον κανονικά από την Amazon, την μεγαλύτερη διεθνή ιστοσελίδα πώλησης βιβλίων. Αν θέλετε να βρείτε το βιβλίο μου στην Amazon, χρησιμοποιήστε έναν από τους παρακάτω συνδέσμους.

Για να βρείτε τις Πύλες στην Amazon Ηνωμένων Πολιτειών (το διεθνές site), χρησιμοποιείστε τον παρακάτω σύνδεσμο. [τιμή ενός βιβλίου 12,5 $ συν έξοδα αποστολής, από δύο βιβλία και πάνω 12,5 $ το ένα χωρίς έξοδα αποστολής. Αναλογία σε € (10/5/2016): 11 € το βιβλίο]

http://www.amazon.com/Pyles-Aenaos-Polemos-1-Greek/dp/1533103011/ref=sr_1_1?s=books&ie=UTF8&qid=1462905104&sr=1-1&keywords=Foteini+Kambani

Για να βρείτε τις Πύλες στην Amazon Γερμανίας, χρησιμοποιείστε τον παρακάτω σύνδεσμο. [τιμή βιβλίου 11,73 €, χωρίς έξοδα αποστολής]

http://www.amazon.de/Pyles-Aenaos-Polemos-Kyriaki-Fetfatzi/dp/1533103011/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1462914044&sr=8-1&keywords=pyles+foteini+kambani

Για να βρείτε τις Πύλες στην Amazon Γαλλίας, χρησιμοποιείστε τον παρακάτω σύνδεσμο. [τιμή βιβλίου 11,57 € με τα έξοδα αποστολής]

https://www.amazon.fr/Pyles-Foteini-Kambani/dp/1533103011/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1462914063&sr=8-1&keywords=pyles+foteini+kambani

Για να βρείτε τις Πύλες στην Amazon Ιταλίας, χρησιμοποιείστε τον παρακάτω σύνδεσμο. [τιμή βιβλίου 11,40 €, χωρίς έξοδα αποστολής για παραγγελίες άνω των τριών βιβλίων]

http://www.amazon.it/Pyles-1-Foteini-Kambani/dp/1533103011/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1462914775&sr=8-1&keywords=pyles+foteini+kambani

Για να βρείτε τις Πύλες στην Amazon Ισπανίας, χρησιμοποιείστε τον παρακάτω σύνδεσμο. [τιμή βιβλίου 11,40 €, χωρίς έξοδα αποστολής για παραγγελίας άνω των δύο βιβλίων]

https://www.amazon.es/Pyles-Aenaos-Polemos-Foteini-Kambani/dp/1533103011/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1462914771&sr=8-1&keywords=pyles+foteini+kambani

Προτείνω, για αγορές του ενός βιβλίου από την Amazon, να προτιμήσετε το site της Γαλλικής Amazon, του οποίου τα έξοδα αποστολής είναι αμελητέα, ενώ για αγορές άνω του ενός βιβλίου από την Amazon, προτείνω να προτιμήσετε το διεθνές site της Amazon, το οποίο σε αυτήν την περίπτωση δεν θα σας κρατήσει έξοδα αποστολής.

Πηγή: http://foteinikambanibooks.blogspot.gr/2016/05/amazon.html 

Η αρχή των Πυλών

Βρείτε το βιβλίο Πύλες στο create space
της Amazon, κάνοντας κλικ εδώ.

Αποκάλυψη Ιωάννου

(Κεφάλαιο 9, παράγραφοι 1-11)

«1 Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε· καὶ εἶδον ἀστέρα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεπτωκότα εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἡ κλεὶς τοῦ φρέατος τῆς ἀβύσσου, 2 καὶ ἤνοιξε τὸ φρέαρ τῆς ἀβύσσου, καὶ ἀνέβη καπνὸς ἐκ τοῦ φρέατος ὡς καπνὸς καμίνου καιομένης, καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀὴρ ἐκ τοῦ καπνοῦ τοῦ φρέατος. 3 καὶ ἐκ τοῦ καπνοῦ ἐξῆλθον ἀκρίδες εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐδόθη αὐταῖς ἐξουσία ὡς ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ σκορπίοι τῆς γῆς· 4 καὶ ἐρρέθη αὐταῖς ἵνα μὴ ἀδικήσωσι τὸν χόρτον τῆς γῆς οὐδὲ πᾶν χλωρὸν οὐδὲ πᾶν δένδρον, εἰ μὴ τοὺς ἀνθρώπους οἵτινες οὐκ ἔχουσι τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν. 5 καὶ ἐδόθη αὐταῖς ἵνα μὴ ἀποκτείνωσιν αὐτούς, ἀλλ' ἵνα βασανισθῶσι μῆνας πέντε· καὶ ὁ βασανισμὸς αὐτῶν ὡς βασανισμὸς σκορπίου, ὅταν παίσῃ ἄνθρωπον. 6 καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ζητήσουσιν οἱ ἄνθρωποι τὸν θάνατον καὶ οὐ μὴ εὑρήσουσιν αὐτόν, καὶ ἐπιθυμήσουσιν ἀποθανεῖν, καὶ φεύξεται ἀπ' αὐτῶν ὁ θάνατος. 7 καὶ τὰ ὁμοιώματα τῶν ἀκρίδων ὅμοια ἵπποις ἡτοιμασμένοις εἰς πόλεμον, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ὡς στέφανοι ὅμοιοι χρυσίῳ, καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὡς πρόσωπα ἀνθρώπων, 8 καὶ εἶχον τρίχας ὡς τρίχας γυναικῶν, καὶ οἱ ὀδόντες αὐτῶν ὡς λεόντων ἦσαν, 9 καὶ εἶχον θώρακας ὡς θώρακας σιδηροῦς, καὶ ἡ φωνὴ τῶν πτερύγων αὐτῶν ὡς φωνὴ ἁρμάτων ἵππων πολλῶν τρεχόντων εἰς πόλεμον. 10 καὶ ἔχουσιν οὐρὰς ὁμοίας σκορπίοις καὶ κέντρα, καὶ ἐν ταῖς οὐραῖς αὐτῶν ἐξουσίαν ἔχουσι τοῦ ἀδικῆσαι τοὺς ἀνθρώπους μῆνας πέντε. 11 ἔχουσι βασιλέα ἐπ' αὐτῶν τὸν ἄγγελον τῆς ἀβύσσου· ὄνομα αὐτῷ Ἑβραϊστὶ Ἀβαδδὼν, ἐν δὲ τῇ Ἑλληνικῇ ὄνομα ἔχει Ἀπολλύων»

Άγιος Ανδρέας

ο διά τον Χριστόν σαλός

(Προφητεία περί των Πυλών)

«Κατὰ τὸ ἔτος ἐκεῖνο θ’ ἀνοίξει ὁ Κύριος τὶς πύλες τῶν Ἰνδιῶν ποὺ ἔκλεισε ὁ βασιλιὰς τῶν Μακεδόνων Ἀλέξανδρος. Θὰ βγοῦν τότε ἀπ’ ἐκεῖ οἱ ἑβδομήντα δύο βασιλεῖς μὲ τὸν λαό τους, τὰ λεγόμενα βδελυρὰ ἔθνη, ποὺ εἶναι πιὸ σιχαμερὰ ἀπὸ κάθε ἀηδία καὶ δυσωδία. Αὐτὰ θὰ διασκορπισθοῦν σ’ ὅλο τὸν κόσμο. Θὰ τρῶνε ζωντανούς τους ἀνθρώπους καὶ θὰ πίνουν τὸ αἷμα τους. Θὰ καταβροχθίζουν ἐπίσης μὲ μεγάλη ἡδονὴ μύγες, βατράχους, σκυλιὰ καὶ κάθε ἀκαθαρσία.

Ἀλλοίμονο στὶς περιοχές, ἀπ’ ὅπου θὰ περάσουν! Ἂν εἶναι δυνατόν, Κύριε, ἃς μὴν ὑπάρχουν τότε Χριστιανοί! Γνωρίζω ὅμως ὅτι θὰ ὑπάρχουν.

Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες θὰ σκοτεινιάσουν, σὰν νὰ θρηνοῦν στὸν ἀέρα γιὰ ὅσα ἀποτροπιαστικὰ θὰ διαπράξουν ἐκεῖνα τὰ σιχαμερὰ ἔθνη. Ὁ ἥλιος θὰ γίνει σὰν αἷμα, ἐνῶ ἡ σελήνη κι ὅλα τα ἄστρα θὰ σκοτισθοῦν, καθὼς θὰ τὰ βλέπουν ἐπάνω στὴ γῆ νὰ συναγωνίζονται στὴν ἀκαθαρσία. Αὐτοὶ οἱ λαοὶ θὰ κατασκάψουν τὴ γῆ, θὰ κάνουν ἀποχωρητήρια τὰ θυσιαστήρια, καὶ θὰ βάλουν τὰ ἅγια σκεύη σὲ ἀτιμωτικὴ χρήση. Τότε ὅσοι θὰ κατοικοῦν στὴν Ἀσία, ἃς φύγουν στὰ νησιὰ τῶν Κυκλάδων (κατ’ ἄλλη γραφή: τὶς κοιλάδες τῶν νήσων), γιατί τὰ ρυπαρὰ ἔθνη δὲν θὰ πᾶνε ἐκεῖ, καὶ ἃς πενθήσουν γιὰ ἑξακόσιες ἑξήντα ἡμέρες.»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Στο νεκροταφείο του Κεραμικού, μόλις είχαν σταματήσει οι εργασίες. Ήταν απόγευμα. Οι εργάτες έφευγαν βιαστικοί να ξεκουραστούν. Την άλλη μέρα θα έπρεπε να γυρίσουν πάλι στη δουλειά…

Σύντομα όλος ο χώρος άδειασε. Μόνο ο Αλέξανδρος έμεινε πίσω, γιατί πριν από λίγες μέρες η γυναίκα του, η Μαριώ, είχε πάρει το έντεκα μηνών παιδί τους και είχε φύγει κι έτσι τώρα ο Αλέξανδρος, δεν ήθελε να γυρίσει στο άδειο πια σπίτι του. Αφού περιπλανήθηκε άσκοπα στο χώρο, κάθισε σε μια πέτρα παράμερα, άναψε ένα τσιγάρο και βυθίστηκε στις μελαγχολικές του σκέψεις.

Σε λίγο, τρία φορτηγά χωρίς πινακίδες έφτασαν στο χώρο και τον έκαναν να επανέλθει στην πραγματικότητα. Από μέσα βγήκαν μερικοί άνδρες, ντυμένοι με στολές παραλλαγής. Δεν μίλαγαν ελληνικά. Προσπαθώντας να καταλάβει ποιά γλώσσα μιλούσαν, συνειδητοποίησε ότι ήταν αγγλικά. Σαν κάτι να τον τρόμαξε, κρύφτηκε και έμεινε σιωπηλός να κοιτάζει. Οι άνδρες, άρχισαν να μαζεύουν τα ιδιαίτερα μικρά οστά που είχαν βρει στο νεκροταφείο και να τα φορτώνουν στα φορτηγά. Μόλις τέλειωσαν, επιβιβάστηκαν κι αυτοί και έφυγαν.

Ο Αλέξανδρος, έμεινε λίγη ώρα ακόμα κρυμμένος. Φοβόταν μη τον δουν. Ώσπου ν’ απομακρυνθούν τα φορτηγά, κράταγε με αγωνία την ανάσα του. Είχε ιδρώσει από τον πανικό.

Ύστερα, βγήκε και άρχισε προσεκτικά να ψάχνει. Ήθελε κι εκείνος να βρει ένα κόκκαλο και να το πάει στον κύριο Ηρακλή και τη δεσποινίδα Αλκμήνη. Σίγουρα θα τους ενδιέφερε. Και ήξερε, πως ένα απ’ αυτά τα κόκκαλα τους είχε ξεφύγει. Όταν ετοιμάζονταν να φύγουν, ένας από τους άνδρες, μπαίνοντας βιαστικά στο φορτηγό, έσπρωξε κατά λάθος ένα κόκκαλο και το έριξε κάτω. Το είχε δει με τα ίδια του τα μάτια.

Δεν άργησε πολύ ο Αλέξανδρος να το βρει. Το μάζεψε με προσοχή, το έχωσε στο σάκο του και, προσέχοντας μη τον δει κανείς, έφυγε από ΄κει.

Όταν απομακρύνθηκε αρκετά, πλησίασε έναν τηλεφωνικό θάλαμο, μπήκε μέσα και έκανε ένα τηλεφώνημα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

Σε ένα μοναστήρι, κάπου στην ορεινή Αρκαδία, κοντά σε ένα αραιοκατοικημένο χωριό, επικρατούσε μεγάλη αναστάτωση. Πριν μερικές μέρες, ο γεροντότερος των μοναχών, ένας διορατικός άνθρωπος, τον οποίο όλοι καλούσαν Προφήτη, διότι σχεδόν ό,τι έλεγε τελικά έβγαινε αληθινό, είπε στους υπόλοιπους μοναχούς ότι είδε ένα περίεργο όραμα. Είδε, καθώς είπε, τον Αη-Γιώργη πάνω σε άσπρο άλογο που κρατούσε τη λόγχη του. Είδε και έναν κύκλο ψύχους που το Θηρίο είχε φτιάξει για να καταστραφούν οι άνθρωποι. Ο Ιππέας, με τη λόγχη του, έσπασε τον κύκλο και μετά έπεσε από τον ουρανό ένα άστρο που άνοιξε τις Πύλες της Αβύσσου. Μέσα από τη σκόνη που βγήκε από τις Πύλες προς τον ουρανό, ξεπρόβαλε ο άγριος, υποχθόνιος στρατός του Θηρίου. Και ενώ αυτοί ετοιμάζονταν να αφανίσουν τους ανθρώπους με ένα τρομερό μηχάνημα, ξαφνικά, ο ήλιος έλαμψε αλλιώς, πιο φωτεινά, γιατί ο κύκλος έσπασε και το μηχάνημα του Θηρίου κάηκε από την ίδια του τη φλόγα. Και ο στρατός των ανθρώπων νίκησε τις ορδές της Αβύσσου και ο Άγιος Στρατηλάτης σκότωσε και πάλι το Θηρίο και οι Πύλες σφραγίστηκαν για χίλια χρόνια, σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού. Μετά από αυτά, ο Αη-Γιώργης πήγε στον έρημο λόφο, σε ένα συγκεκριμένο σημείο και του είπε πως από εκείνο το σημείο θα άρχιζαν όλα. Κάπως έτσι τέλειωσε το όραμα του Προφήτη.

Ο παπα-Θεόκλητος, ένας άλλος μοναχός, τον προέτρεψε να πάει και να το πει στον ηγούμενο της μονής, ο οποίος θα έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να μάθει το τι συνέβαινε στον λόφο εκείνο. Έτσι και έκανε ο Προφήτης, και ο ηγούμενος, πεπεισμένος πως ίσως να έβρισκαν εκεί κάποια θαυματουργή εικόνα που χάθηκε κατά την Εικονομαχία στο Βυζάντιο, κανόνισε να ξεκινήσουν την επομένη να ψάχνουν.

Την άλλη μέρα, ο ηγούμενος, ο Προφήτης και ο παπα-Θεόκλητος, αφού πήραν μία μικρή ομάδα εργατών από το χωριό που προσφέρθηκε εθελοντικά, ξεκίνησαν για τον λόφο. Φτάνοντας εκεί, μέσα σε λίγη ώρα, ο Προφήτης εντόπισε το σημείο που του υπέδειξε ο Άγιος. Άρχισαν τότε να σκάβουν. Την πρώτη μέρα η έρευνα δεν είχε κανένα αποτέλεσμα.

Την νύχτα δεύτερο όραμα όμως τάραξε τον ύπνο του Προφήτη. «Θα πάτε εκεί και θα συνεχίσετε την έρευνα.» του είπε ο Άγιος Γεώργιος, «Την τρίτη ημέρα θα βρείτε τον μυστικό ναό!»

Την δεύτερη ημέρα η έρευνα συνεχίστηκε μα γι’ ακόμα μια φορά δεν απέδωσε καρπούς. Γυρνώντας πίσω στο μοναστήρι, οι τρεις μοναχοί είχαν μία ευχάριστη έκπληξη. Ο Αρχιμήδης Σταυρόπουλος, ένας γνωστός τους απ’ το χωριό, που είχε φύγει πριν δεκαπέντε χρόνια για το εξωτερικό και δούλευε ως πυρηνικός φυσικός στο CERN, είχε φτάσει εδώ και μια ώρα στο μοναστήρι μαζί με δύο επιστήμονες Έλληνες φίλους του. Οι μοναχοί τους έκαναν το τραπέζι και, μετά από μία πολύωρη συζήτηση του Αρχιμήδη με τον ηγούμενο με θέμα τα αλλεπάλληλα ανεξήγητα ατυχήματα που γίνονταν τα τελευταία χρόνια στο CERN κάθε φορά που οι επιστήμονες προσπαθούν να επέμβουν στο κβαντικό πεδίο Higgs, στο πεδίο αυτό που απλώνεται σε ολόκληρο το Σύμπαν και που ευθύνεται για την απόκτηση μάζας από την ύλη, χρησιμοποιώντας  το σχετικά νεοανακαλυφθέν σωματίδιο του Θεού. Στη συζήτηση ο ηγούμενος υποστήριζε πως είναι η Θεία Πρόνοια που δεν το αφήνει να ολοκληρωθεί το πείραμα και αφού οι πολλοί μοναχοί έφυγαν για τα κελιά τους, ο ηγούμενος, ο Προφήτης και ο παπα-Θεόκλιτος εκμυστηρεύτηκαν στον Αρχιμήδη τα οράματα του Προφήτη και τις εργασίες των ανασκαφών που είχαν ξεκινήσει. Ο Αρχιμήδης υποσχέθηκε τότε στον ηγούμενο πως θα τους βοηθούσε για όσες μέρες θα έμενε και οι φίλοι του, πάντα διψασμένοι για νέες ανακαλύψεις αποφάσισαν να βοηθήσουν και αυτοί. Ο μεν Θόδωρος, ο ένας από τους δύο φίλους του είχε ενθουσιαστεί. Όχι μόνο γιατί ήταν κι αυτός Αρκάς από την Τρίπολη, αλλά γιατί δούλευε πάνω σε αρχαίες τεχνολογίες.

Την τρίτη ημέρα, πρωί-πρωί, οι τρείς μοναχοί, οι τρεις επιστήμονες κι οι εργάτες ξεκίνησαν για τον λόφο. Όλη την ημέρα δούλευαν σκληρά και τίποτα δεν φαινόταν. Το απόγευμα όμως, οι εργάτες χτύπησαν σε μία λεία μεταλλική επιφάνεια. Βγάζοντας τα χώματα επί τρεις ώρες, λίγο πριν τη δύση του ηλίου, τελείωσαν την αφαίρεση του χώματος. Μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους δέσποζε μία μεγαλόπρεπη χάλκινη πύλη. Πάνω της, ένα άλλο τριγωνικό άνοιγμα σε ύψος δύο μέτρων έμοιαζε ν’ αποτελεί την μοναδική είσοδο για το εσωτερικό του λόφου. Ένας εργάτης, σκαρφαλωμένος πάνω σε μία σκάλα, προσπάθησε να περάσει από ‘κει, τότε όμως, σαν να τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα, τινάχτηκε προς τα πίσω και έπεσε καταγής μαζί με την σκάλα. Έμεινε αναίσθητος. Ο τρίτος επιστήμονας, ο Γιάννης που ήταν γιατρός και βιολόγος, αφού, περιποιήθηκε όπως μπορούσε τις πληγές του από το πέσιμο και σκίζοντας το πουκάμισό του, του έδεσε το χέρι του που αιμορραγούσε, έκανε τη διάγνωσή του. Είχε χτυπηθεί από ισχυρό δυναμικό πεδίο που απ’ ότι φαινόταν προστάτευε την τριγωνική δίοδο. Σε λίγη ώρα όμως θα ξανάβρισκε τις αισθήσεις του. Όταν αυτό έγινε, συνέστησε σε έναν άλλον εργάτη να πάει τον συνάδελφό του στο νοσοκομείο της Τρίπολης για να ελεγχθεί η περίπτωση να έχει πάθει διάσειση. Οι υπόλοιποι εργάτες, μετά από αυτό, δήλωσαν πως δεν θα προσπαθούσαν να μπουν εκεί μέσα λόγο του κινδύνου που μπορεί να υπήρχε και πήραν το δρόμο για το χωριό. Ο Γιάννης κοίταξε την κλειδαριά της κλειδωμένης πύλης και χώνοντας εκεί ένα κατσαβίδι, συνέλλεξε δείγμα από το χώμα που είχε εισβάλλει στην κλειδαριά. Μετά, όλοι μαζί γύρισαν στο μοναστήρι. Εκεί ο ηγούμενος τηλεφώνησε για να μάθει για την υγεία του εργάτη. Ο δε Γιάννης ήταν αποφασισμένος να ξοδέψει όλη την νύχτα στην μελέτη του δείγματος του χώματος. Ευτυχώς, στην Τρίπολη ήξερε κάποιον φίλο του που θα του δάνειζε τον απαιτούμενο εξοπλισμό. Έφυγε λοιπόν μέσα στην άγρια νύχτα, αφού πρώτα ειδοποίησε τον φίλο του να τον περιμένει.

Την τέταρτη ημέρα, το πρωί, ο ηγούμενος τηλεφώνησε στον ανιψιό του, ο οποίος δούλευε στην αρχαιολογική υπηρεσία στην Αθήνα και του ζήτησε να σταλεί άμεσα μία ομάδα για να μπει στο εσωτερικό της περίεργης πύλης. Του εκμυστηρεύτηκε το όραμα του Προφήτη και του είπε πως πίστευε ότι εκεί κρυβόταν κάποια θαυματουργή βυζαντινή εικόνα. Ο ανιψιός του, λόγω του ότι ήταν Παρασκευή, του είπε πως θα στείλει την ομάδα την Δευτέρα. Στο τραπέζι, όταν όλοι μαζεύτηκαν, ο Προφήτης τους ανακοίνωσε πως είδε και τρίτο όραμα. Ο Άγιος του ξαναεμφανίστηκε και αυτή την φορά ήταν πολύ αυστηρός. Του είπε πως εκείνη την ημέρα, λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα θα έπρεπε να μπουν στο λόφο. Ο πρώτος που του αντιμίλησε ήταν ο ηγούμενος που του είπε πως η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία προειδοποίησε πως από το απόγευμα θα ξεσπούσε άγρια καταιγίδα στην περιοχή. Ο Αρχιμήδης έπειτα του επισήμανε πως η πύλη ήταν κλειδωμένη. Ο Προφήτης τότε του έδειξε ένα παράξενο κλειδί. Το κράταγε στα χέρια του όταν το όραμα είχε τελειώσει. Με αυτό, του είχε πει ο Άγιος, θα άνοιγαν την πύλη. Εκείνη την στιγμή μπήκε στην αίθουσα ο Γιάννης που μόλις είχε γυρίσει από την Τρίπολη. Ο ενθουσιασμός του νικούσε την κούρασή του. Όταν άκουσε όμως πως θα ερχόταν η Αρχαιολογική Υπηρεσία έγινε έξαλλος. Όπως τους είπε, το δείγμα του χώματος από την κλειδαριά είχε μείνει πάνω από τριάντα χιλιάδες χρόνια εκεί πέρα. Σίγουρα δεν επρόκειτο ούτε για βυζαντινή κατασκευή, όπως έλεγε ο ηγούμενος, ούτε για μυκηναϊκό θολωτό τάφο, πράγμα που υποστήριζε ο Θόδωρος. Ανήκε σε κάποιον πανάρχαιο πολιτισμό που χανόταν στα χρόνια του μύθου.

Για την συνέχεια του βιβλίου, κάντε κλικ εδώ.

Πηγή: http://foteinikambanibooks.blogspot.gr/2016/05/blog-post_8.html

Βιβλία – Εκδόθηκαν οι Πύλες της Φωτεινής Καμπάνη!

Με χαρά το Blog μας σας ανακοινώνει την έκδοση του βιβλίου της Φωτεινής Καμπάνη «Πύλες», το οποίο μπορείτε ήδη να βρείτε στο create space, χρησιμοποιώντας το παρακάτω URL:

https://www.createspace.com/6254937

Για να διαβάσετε την περίληψη του βιβλίου, κάντε κλικ εδώ.

ΒΙΒΛΙΑ – ΟΙ «ΠΥΛΕΣ» ΣΥΝΤΟΜΑ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ

Έχω την χαρά να σας ανακοινώσω πως το βιβλίο μου «Πύλες» (για την περίληψη του βιβλίου, κάντε κλικ εδώ) θα είναι πολύ σύντομα διαθέσιμο μέσω του διαδικτυακού βιβλιοπωλείου της Amazon. Οι λάτρεις του μεταφυσικού και της εσχατολογίας, μείνετε λοιπόν συντονισμένοι, γιατί εντός των ερχόμενων ημερών θα ακολουθήσει ανακοίνωση με το URL της πώλησης του νέου μου βιβλίου. Η ανακοίνωση θα γίνει τόσο μέσα από το παρόν blog, όσο και μέσω του blog της Βιβλιοπαρουσίασης, αλλά και του λογαριασμού μου στο Facebook.

Και να θυμάστε:

«Μέχρι ο πόλεμος του καλού και του κακού να τελειώσει, μέχρι το ένα από τα δύο να επικρατήσει, ο κόσμος μας θα βρίσκεται σε έναν Αέναο Πόλεμο και δεν θα είναι ποτέ ασφαλής…»

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ – ΕΝΑΣ ΑΤΛΑΝΤΟΓΕΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ



Ο καταποντισμός της Ατλαντίδας, όπως τον
απεικόνησε ο Monsù Desiderio.



Δ

ιαβάσαμε αυτό τον μήνα στο περιοδικό Άβατον (τεύχος Μαΐου 2011) μία πολύ ενδιαφέρουσα είδηση, πως Αμερικανοί και Ισπανοί αρχαιολόγοι ισχυρίζονται πως ανακαλύφθηκε η Ατλαντίδα στην Ισπανία, σε μία βαλτώδη περιοχή της Ανδαλουσίας, δυτικά του πορθμού του Γιβραλτάρ.

Σ

υγκεκριμένα, κατά το άρθρο που διαβάσαμε, ο Rainer Kuhne, εξετάζοντας δορυφορικές εικόνες του φυσικού πάρκου Dona Ana National Park της Ανδαλουσίας, ανακάλυψε τρεις ομόκεντρους κύκλους που ταίριαζαν στην περιγραφή που έκανε ο Πλάτωνας για την Ατλαντίδα. Δεδομένου ότι και ενενήντα χρόνια νωρίτερα, Γερμανοί αρχαιολόγοι είχαν προτείνει την ίδια περιοχή ως τοποθεσία της Ατλαντίδας, μία ομάδα Ισπανών αρχαιολόγων του πανεπιστημίου Huelva αποφάσισε να ερευνήσει την περιοχή. Στις έρευνες συνέβαλε και ο καθηγητής του πανεπιστημίου Hartford, Δρ. Richard Freud, ο οποίος είχε πρόσβαση σε ειδικό εξοπλισμό αλλά και στο National Geographic. 

Η αναπαράσταση της Ατλαντίδας από το National Geografic
που χρησιμοποίησε και το περιοδικό "Άβατον" στο εν λόγω
άρθρο του για την Ατλαντίδα στην Ανδαλουσία.



Η

 έρευνα αυτή έφερε στο φως  τα ίχνη ενός αρχαίου τείχους και αντικείμενα που υποδήλωναν πως εκεί βρισκόταν μία πόλη. Μαδέρια που βρέθηκαν χρονολογήθηκαν περίπου στο 3000 προ Χριστού, ενώ ένα στρώμα πλούσιο σε μεθάνιο που βρέθηκε υποδεικνύει πως ένας τεράστιος αριθμός κατοίκων πέθανε ταυτόχρονα και ξαφνικά, κάτι που θα μπορούσε να είχε προκαλέσει ένα τσουνάμι, το οποίο θα μπορούσε να συσχετιστεί με τα λόγια του Πλάτωνα ότι η Ατλαντίδα βυθίστηκε μέσα σε μία ημέρα και μια νύχτα.

Α

κολούθησε μία έρευνα στην θάλασσα η οποία έφερε στο φως έναν μεγάλο αριθμό από πέτρες που έμοιαζαν να προέρχονται από τα ίδια τείχη που ανακαλύφθηκαν στους βάλτους του Dona Ana National Park. Θα ήταν άλλωστε λογικό, αν ένα – ή και περισσότερα – τσουνάμι είχαν χτυπήσει τα τείχη της πόλης, κάποια κομμάτια τους να  σκορπιστούν στην κοντινή θάλασσα.

Έ

πειτα σε μία ακόμα έρευνα, προς την ενδοχώρα της κεντρικής Ισπανίας αυτήν την φορά, ανακαλύφθηκαν ερείπια από μικρότερες πόλεις χτισμένες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με την πόλη που βρέθηκε στην Ανδαλουσία. Οι ερευνητές εικάζουν ότι πρόκειται για πόλεις-αναθήματα, που οι πρόσφυγες από την πόλη που βρέθηκε στην Ανδαλουσία, μετά την καταστροφή της, έκτισαν, όχι για να κατοικήσουν, αλλά για να τιμήσουν την πόλη που χάθηκε κάτω από τα νερά. 

Ηλιοβασίλεμα στην περιοχή του Dona Ana National Park
της Ανδαλουσίας στην Ισπανία. Οι Ισπανοί αρχαιολόγοι
θεωρούν πως κάτω απ' την μαγευτική φύση κρύβονται
τα μυστηκά της πανάρχαιας πόλης της Ατλαντίδας.



Η

 πανάρχαια αυτή πόλη στην Ισπανία είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ μεγάλο αρχαιολογικό εύρημα το οποίο δύναται ίσως να αλλάξει τα δεδομένα της ισπανικής προϊστορίας. Αναμφισβήτητη είναι επίσης και η ομοιότητα της πόλεως αυτής με την περιγραφή του Πλάτωνα για την Ατλαντίδα. Η ταύτιση όμως της προϊστορικής ισπανικής πόλης με την μυθική Ατλαντίδα, καθώς και τα κριτήρια με τα οποία, τόσο οι Γερμανοί αρχαιολόγοι την δεκαετία του 1920, όσο και οι σύγχρονοι Ισπανοί και Αμερικάνοι αρχαιολόγοι σήμερα, τοποθέτησαν την Ατλαντίδα στην τοποθεσία αυτή – και στην Ιβηρική χερσόνησο γενικότερα – μπορούν να αμφισβητηθούν καθώς δεν υπάρχουν ούτε αποδείξεις ούτε πολύ σοβαρές ενδείξεις που να τοποθετούν την μυθική Ατλαντίδα σε αυτό το σημείο του χώρου ή σε αυτήν την στιγμή του χρόνου.

Α

ρχικά, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι Γερμανοί αρχαιολόγοι ερμήνευσαν τα λόγια του Πλάτωνα για να αναζητήσουν την Ατλαντίδα, αυτός είναι λανθασμένος καθώς, ενώ ήταν αποφασισμένοι ν’ ακολουθήσουν ακριβώς τις περιγραφές του για να βρουν την πόλη, άφησαν εκτός της έρευνάς τους πληροφορίες που δίνει ο Πλάτωνας και που αποκλείουν η Ατλαντίδα να βρισκότανε στην Ισπανία ή σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της Ευρασίας ή της Αφρικής. Έτσι θεωρώντας απίθανο η Ατλαντίδα να ήταν μία ολόκληρη νησιωτική ήπειρος – κι όχι απλά πόλη – , όπως αναφέρει ο Πλάτων, θεωρώντας παράλογες τις περιγραφές του για το ότι η Ατλαντίδα βρισκόταν «έξω» και όχι «στις» Πύλες του Ηρακλέους και για το ότι η Ατλαντίδα αποτελούσε στάση στο μέσον της απόστασης για την απέναντι ήπειρο (Αμερική) και έτσι, όταν καταποντίστηκε, το εκεί πέλαγος (Ατλαντικός Ωκεανός) έγινε αδιάβατο από τα πλοία των ανθρώπων της εποχής, οι Γερμανοί αρχαιολόγοι που κατά τ’ άλλα ακολουθούσαν κατά γράμμα τον Πλάτωνα, αποφάσισαν πως η Ατλαντίδα πρέπει να βρίσκεται στις ιβηρικές ακτές, δυτικά του πορθμού του Γιβραλτάρ.

Ο

ι σύγχρονοι αρχαιολόγοι που ανακάλυψαν την πόλη του 3000 προ Χριστού εκεί, ήταν επηρεασμένοι από την θεωρία αυτή των Γερμανών αρχαιολόγων της δεκαετίας του 1920, αλλά και από της δορυφορικές φωτογραφίες του Rainer Kuhne. Οι φωτογραφίες αυτές έγιναν η αιτία να ανακαλυφθεί μία πόλη χτισμένη όπως η Ατλαντίδα του Πλάτωνα, η οποία όμως απείχε από αυτήν αρκετά χιλιόμετρα και αρκετές χιλιετηρίδες. 

Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων που
είχε πρώτος μιλήσει για την Ατλαντίδα.
Η εικόνα είναι από λεπτομέρεια της τοιχογραφίας
"Η σχολή των Αθηνών" που βρίσκεται
στο Palazzi Pontifici, στο Βατικανό.



Τ

ο ότι η Ατλαντίδα τοποθετείται από τον Πλάτωνα στο μέσο του Ατλαντικού και στην 10^η προ Χριστού χιλιετία – πάνω από 9000 χρόνια πριν την συγγραφή του «Τίμαιου» – και το γεγονός ότι η αρχαιότερη και πιο αξιόλογη πηγή που έχουμε για την Ατλαντίδα είναι το έργο του Πλάτωνα μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η πόλη που βρέθηκε στην Ανδαλουσία δεν μπορεί να είναι η Ατλαντίδα· αυτό ωστόσο δεν αποκλείει να υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στην πόλη αυτή και στην μυθική Ατλαντίδα. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα άλλωστε, τον καιρό της Ατλαντίδας, η περιοχή της Ανδαλουσίας, όπως και ολόκληρη η Ιβηρική χερσόνησος, ανήκε στην σφαίρα επιρροής των Ατλάντων. Αυτό συνεπάγεται ότι ενδέχεται στην ιβηρική χερσόνησο και ιδιαίτερα στις δυτικές ακτές της Πορτογαλίας και σε αυτές της Ισπανίας που βρίσκονται δυτικότερα του πορθμού του Γιβραλτάρ να υπήρχαν ατλάντιες αποικίες.

Α

ν και η ηλικία της συγκεκριμένης πόλης καθιστά αδύνατον το να υπήρξε αποικία της Ατλαντίδας, δεν αποκλείεται να μην επρόκειτο για αποικία, αλλά για πόλη που χτίστηκε από τους μακρινούς απογόνους κάποιων προσφύγων που ενδέχεται να γλίτωσαν από τον καταποντισμό της Ατλαντίδας. Θα ήταν μάλιστα λογικό, οι πρώτες πόλεις που θα έκτιζαν οι πρόσφυγες να μην ήταν παραθαλάσσιες, λόγω του φόβου που θα τους είχε προκαλέσει ο καταποντισμός της πατρίδας τους, της ανόδου των υδάτων την εποχή εκείνη – ας μην ξεχνάμε ότι την 10^η προ Χριστού χιλιετία έληξε απότομα η τελευταία εποχή των παγετώνων και ανέβηκε αρκετά η στάθμη της θάλασσας – αλλά και του κινδύνου που θα διέτρεχαν από τα εχθρικά προς αυτούς αθηναϊκά στρατεύματα που είχαν «χαθεί μέσα στην γη», δηλαδή είχαν ξεμείνει στις δυτικές ακτές της Ευρώπης και της βόρειας Αφρικής χωρίς να διαθέτουν τα μέσα για να επιστρέψουν στην Αθήνα μετά την τελευταία νικηφόρα μάχη κατά των Ατλάντων. Ίσως μάλιστα οι προσφυγικοί αυτοί πληθυσμοί να αναγκάστηκαν να παραμείνουν για καιρό κρυμμένοι στην ενδοχώρα της ισπανικής χερσονήσου έως ότου περάσει ο κίνδυνος των εναπομεινάντων αθηναϊκών στρατευμάτων. Έτσι ίσως έχτισαν εκεί της πρώτες πόλεις τους και αρκετά χρόνια αργότερα, έχτισαν παραθαλάσσιες πόλεις όπως αυτή στην Ανδαλουσία. Κάτι τέτοιο θα δικαιολογούσε και την ομοιότητα της πόλης με την αρχαία Ατλαντίδα, καθώς οι Άτλαντες της Ισπανίας θα ήθελαν να δημιουργήσουν μία πόλη που να μοιάζει με την Ατλαντίδα.

Η

 αρχαιολογική αυτή ανακάλυψη λοιπόν δεν είναι η ανακάλυψη της χαμένης Ατλαντίδας, είναι όμως κάτι εξίσου σημαντικό για την ισπανική, αλλά και την παγκόσμια ιστορία. Είναι λογικό λοιπόν η πόλη αυτή να μην είναι η μόνη του είδους της και μελλοντικά να βρεθούν και άλλες παρόμοιες στην Ισπανία και στην Πορτογαλία και ίσως και έξω από την ιβηρική χερσόνησο. Βρέθηκε άραγε η πρώτη πόλη που θα αποδεικνύει την ύπαρξη, όχι απλά της Ατλαντίδας, αλλά και ατλαντογενών πολιτισμών μετά τον καταποντισμό της ηπείρου της Ατλαντίδας; Η συνέχιση των ερευνών θα δείξει…

ΒΙΒΛΙΑ - ΟΥΡΑΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗΣ

Ο «Ουράνιος ο Μεγαλοπρεπής», το νέο μου βιβλίο, συνδυάζει την επιστημονική φαντασία με την δράση και την περιπέτεια, αλλά και με ένα όραμα για ένα καλύτερο μέλλον για τους ανθρώπους και για την Γη. Πρόκειται για την ιστορία μίας ομάδας διαστημικών αποίκων που πριν χιλιάδες χρόνια έφυγαν από την Γη και από τότε την προστατεύουν από κάθε εχθρική εξωγήινη εισβολή [βλέπε και σχετικό άρθρο]. Κάποια στιγμή όμως οι εχθρικές δυνάμεις εισβάλουν στον Γαλαξία μας και κατευθύνονται προς την Γη. Τότε, ο Ουράνιος ο Μεγαλοπρεπής, ο αρχηγός των αποίκων αναγκάζεται να ενημερώσει τους ανθρώπους και να δώσει μαζί τους την μεγάλη μάχη… [αναμένεται προσεχώς]

Περίληψη:

Μ

ία παρέα σπουδαίων επιστημόνων περνάει τις διακοπές της στο Αιγαίο. Mία νύχτα ανακαλύπτει ένα βαρέλι που αναδύεται με παράξενο τρόπο από την θάλασσα. Αφού το ανοίγουν, βρίσκουν μέσα μία πρόσκληση που τους καλεί σε ένα ερημονήσι. Την πρόσκληση υπογράφει κάποιος Ουράνιος που αυτοαποκαλείται τελευταίος αυτοκράτορας της Ατλαντίδας. Η παρέα των επιστημόνων, κατευθύνεται προς τις συντεταγμένες που έγραφε η πρόσκληση και, φτάνοντας στο ερημονήσι, βρίσκει μία ομάδα ιδιαιτέρως ψηλών ανδρών που τους οδηγεί σε μία υπόγεια βάση. Εκεί, επιβιβάζονται σε ένα διαστημόπλοιο και φεύγουν από την Γη με κατεύθυνση τον πλανήτη Ατλαντίδα, στην άκρη του Γαλαξία.

Φ

θάνοντας, ο Ουράνιος ο Μεγαλοπρεπής τους υποδέχεται θερμά και τους εξηγεί τον λόγο αυτής του της πρόσκλησης. Αφού τους εξιστορεί την μετάβαση των Ατλάντων από την Γη σε αυτόν τον πλανήτη και τις δυσκολίες της εγκατάστασής τους εκεί, τους μιλά για μία εχθρική εξωγήινη φυλή από έναν διπλανό σκοτεινό γαλαξία, τους Γκντορ. Τους λέει για τις μάχες μεταξύ Ατλάντων και Γκντορ και για την επέμβαση των φιλικών εξωγήινων της Συμμαχίας των Ελεύθερων Πλανητών. Τους φανερώνει έπειτα ότι, πριν λίγο καιρό, οι Γκντορ έμαθαν για την καταγωγή των Ατλάντων από την Γη και πως από τότε σχεδιάζουν μία επίθεση κατά της Γης με σκοπό να εκδικηθούν τους Άτλαντες που δεν τους άφησαν να εγκατασταθούν στον πλανήτη Ατλαντίδα που θα ήταν τέλειο στρατηγικό σημείο για την εισβολή τους στον Γαλαξία μας. Αφού τους δηλώνει πως η επίθεση των Γκντορ δεν μπορεί πλέον να ανακοπεί παρά μόνον κοντά στην Γη, τους ζητά, λοιπόν για το καλό της ανθρωπότητας, να τον βοηθήσουν να έρθει σε επικοινωνία με την ηγεσία του πλανήτη, ώστε να κανονίσει την ένωση του παγκόσμιου πλανητικού στρατού που θα αντιμετώπιζε, υποστηριζόμενος από τους Άτλαντες και από τον στόλο της Συμμαχίας των Ελεύθερων Πλανητών, τις αρμάδες των Γκντορ που βρίσκονταν ήδη σε πορεία για την Γη.

Μ

ε την βοήθεια ειδικών μηχανημάτων και με την διαμεσολάβηση του Χάραλντ, ενός από την παρέα των επιστημόνων, ο Ουράνιος ο Μεγαλοπρεπής συνομιλεί τηλεφωνικώς με τον πρόεδρο των Η.Π.Α., ο οποίος του ζητά να τον δει αυτοπροσώπως, χωρίς όμως να τον πιστεύει. Τέσσερεις μέρες αργότερα ο Ουράνιος βρίσκεται στην Γη και, αφού προσγειώνεται με τον ιπτάμενο δίσκο του δίπλα στον Λευκό Οίκο, μιλά με τον πρόεδρο και, αφού του εξηγεί την κατάσταση, του ζητά να ενώσει τους στρατούς της Γης για να υπερασπιστούν τον κόσμο. Κανονίζεται διάσκεψη όλων των ηγετών του πλανήτη και συνέντευξη τύπου και, τελικά, δημιουργείται μία παγκόσμια συμμαχία προστασίας της Γης. Παράλληλα όμως, μία ομάδα προδοτών αρχίζει να σχηματίζεται με σκοπό να βοηθήσει τους Γκντορ να κατακτήσουν την Γη, ώστε να αναλάβει εκείνη την ηγεσία της Γης. Σύντομα ο χρόνος τελειώνει, ο συμμαχικός στόλος λαμβάνει τις θέσεις του και, ενώ ο Ήλιος σκοτεινιάζει για 72 ώρες κατά ένα παράξενο και σπάνιο φαινόμενο, οι αρμάδες των Γκντορ καταφθάνουν και η μάχη αρχίζει. Καθώς οι Γκντορ δεν περιμένουν την οργανωμένη αντίσταση των ανθρώπων και της Συμμαχίας των Ελεύθερων Πλανητών, αιφνιδιάζονται. Ο Ουράνιος δεν σχεδιάζει να χάσει αυτήν την μάχη διότι η έκβαση της θα κρίνει οριστικά το μέλλον της Γης και του ανθρώπινου πολιτισμού καθώς οι Γκντορ σχεδιάζουν ν’ αφανίσουν τον ανθρώπινο πληθυσμό…

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ - ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ & ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ

 

Η Ατλαντίδα, πίνακας του Lloyd K. Townsend

 

Έ

να από τα μεγαλύτερα μυστήρια όλων των εποχών είναι αυτό της χαμένης Ατλαντίδας. Η Ατλαντίδα άρχισε ως ένας μύθος των περιοχών γύρω από την Μεσόγειο. Η αρχαιότερη ίσως αναφορά στην Ατλαντίδα γίνεται στην αρχαία Αίγυπτο. Ανάλογοι όμως μύθοι εμφανίστηκαν και σε άλλες περιοχές. Γνωστότερη εκδοχή του μύθου είναι η ελληνική  εκδοχή, όπως μας την παραδίδει ο Πλάτωνας στο έργο του «Τίμαιος».

Κ

ατά τον Πλάτωνα, η Ατλαντίδα ήταν μία μεγάλη ήπειρος που βρισκόταν πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες (πορθμός του Γιβραλτάρ) και την οποία διοικούσε μία θαυμαστή δύναμη βασιλέων. Οι Ατλάντιοι, όπως αυτοί εμφανίζονται στον «Τίμαιο», ήταν μία φυλή με επεκτατικές διαθέσεις που προσπάθησε, με μία μόνο επίθεση να καταλάβει όλες τις περιοχές που βρέχονταν από την Μεσόγειο. Ακολούθησε ένας μεγάλος και πολύνεκρος πόλεμος μεταξύ των δυνάμεων της Ατλαντίδας και αυτών της Ευρασίας και της Αφρικής. Στην πλευρά των αμυνόμενων, διακρίθηκαν οι Αθηναίοι οι οποίοι απώθησαν τους Άτλαντες ελευθερώνοντας τα κατεκτημένα απ’ αυτούς εδάφη και τελικά τους πέταξαν στην θάλασσα. Μετά, όπως λέει ο μύθος, μέσα σε μία μόνο νύκτα, ολόκληρη η Ατλαντίδα βυθίστηκε κάτω από τα κύματα της θάλασσας κι από τότε ο Ατλαντικός Ωκεανός έγινε απροσπέλαστος για τα καράβια τα οποία κατευθύνονταν στην «απέναντι ήπειρο».

Σ

την ήπειρο που βρίσκεται απέναντι από την Ευρασία, στην Αμερική, οι προκολομβιανοί πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν εκεί, αν και ήταν πολιτισμοί ερυθρόδερμων ανθρώπων, μίλαγαν για θεούς και άλλες μυθολογικές μορφές που ήρθαν πέρα από την θάλασσα και που ήταν λευκοί στο χρώμα και γενειοφόροι. Οι μύθοι αυτοί αποκλείεται να ήταν τελείως φανταστικοί καθώς η κόκκινη φυλή δεν είχε γένια άρα, αν δεν είχε έρθει σε επαφή με λευκούς ανθρώπους, δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως οι άνθρωποι μπορεί να έχουν γενειάδα ή και να μην είναι ερυθρόδερμοι. Τόση δε ήταν η πίστη των ιθαγενών Αμερικάνων ότι θα γύρναγαν πίσω οι λευκοί γενειοφόροι θεοί που, όταν ήρθαν από την Ευρώπη οι πρώτοι εξερευνητές και αργότερα οι πρώτοι άποικοι στην Αμερική, οι Ινδιάνοι τους δέχτηκαν με χαρά.

Τ

όσο όμως οι γεωγραφικές γνώσεις των αρχαίων Αιγυπτίων και των αρχαίων Ελλήνων σχετικά με την Αμερική, όσο και η γνώση των προκολομβιανών πολιτισμών για τα βιολογικά χαρακτηριστικά της λευκής φυλής είναι αδύνατον να υπήρξαν αν κάποια μέρη έστω του μύθου της Ατλαντίδας δεν αληθεύουν.

Π

λην τούτου, ο μύθος της Ατλαντίδας, ο οποίος κατά τον Πλάτωνα έγινε 9000 χρόνια πριν απ’ αυτόν, δηλαδή μεταξύ του 10000 και του 9500 προ Χριστού, σχετίζεται από πολλούς και με μία ανεπτυγμένη τεχνολογία. Μία τεχνολογία αρκετά προηγμένη για να σβήσει από τον χάρτη μία ολόκληρη ήπειρο μέσα σε μία νύχτα. Η ίδια τεχνολογία με την οποία οι Άτλαντες πέταγαν και προσθαλασσώνονταν στις αμερικανικές ακτές κάνοντας τους εκεί πολιτισμούς να νομίσουν ότι είναι οι θεοί που κατεβαίνουν από τον ουρανό.




Η πόλη-αστρόπλοιο Ατλαντίδα από την σειρά επιστημονικής φαντασίας Stargate Atlantis.

 

Κ

ατά καιρούς έχουν ακουστεί πολλά σχετικά με το τι έκαναν οι Ατλάντιοι στο διάστημα. Κλασσικό παράδειγμα είναι τα πρόσωπα που βρίσκονται στον πλανήτη Άρη τα οποία είναι σχεδόν απίθανο να δημιουργήθηκαν με φυσικό τρόπο. Υπάρχει ακόμα η θεωρία πως ίσως οι Ατλάντιοι να είχαν αποικήσει άλλα ουράνια σώματα εντός ή και εκτός του ηλιακού μας συστήματος, πράγμα που συνεπάγεται πως σε κάποιους πλανήτες στο Σύμπαν μπορεί να υπάρχουν πληθυσμοί που να κατάγονται από Ατλάντιους, Έλληνες ή Αιγύπτιους αποίκους και που, στους αιώνες που θα ακολουθήσουν, θα συναντήσουμε καθώς θα εξερευνούμε το απέραντο Σύμπαν…

Έ

χοντας στηριχτεί σε αυτήν την θεωρία, δημιουργήθηκε και η καναδοαμερικανικής παραγωγής σειρά επιστημονικής φαντασίας «Stargate Atlantis» κατά την οποία η πόλη-αστρόπλοιο Ατλαντίδα έχει μεταφερθεί σε έναν απομακρυσμένο πλανήτη κάπου στον γαλαξία Πήγασο και προσεγγίζεται από μία αποστολή στρατιωτικών και επιστημόνων που έρχεται από την Γη μέσω μίας Αστροπύλης.

Π

έρα όμως από την επιστημονική φαντασία, μήπως τον καιρό πριν τον ελληνοατλαντικό πόλεμο, εμείς οι άνθρωποι σπείραμε το διάστημα με ανθρώπινους πληθυσμούς, κάποιοι από τους οποίους έχουν επιβιώσει ως σήμερα και περιμένουν καρτερικά την πρώτη μας επαφή μαζί τους; Μήπως πάλι ο πόλεμος που άρχισε πριν 12000 χρόνια δεν έχει ακόμα σταματήσει και μαίνεται κάπου εκεί έξω μεταξύ των Ελλήνων και των Ατλάντων αποίκων;

Σ

την αυγή της 3^ης χιλιετίας μετά Χριστόν λοιπόν, θα κληθούμε άραγε να ερευνήσουμε ένα Σύμπαν με περίεργες μορφές ζωής, ή μήπως ένα Σύμπαν σπαρμένο με ανθρώπους που κάποτε οι πρόγονοί μας έστειλαν εκεί; Το μέλλον θα δείξει…

Υ

πάρχουν δε πάμπολλες θεωρίες σχετικά με το τι είδους τεχνολογία ήταν αυτή και με το πώς οι Ατλάντιοι την απέκτησαν. Όλες όμως συμφωνούν ότι, ακόμα και σήμερα, δεν έχουμε φτάσει τεχνολογικά στο σημείο όπου είχαν φτάσει οι Άτλαντες. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: αφού εμείς με την τεχνολογία που είχαμε την δεκαετία του 1960, φτάσαμε στην Σελήνη, οι Άτλαντες οι οποίοι είχαν πολύ μεγαλύτερη τεχνολογική πρόοδο απ’ ότι έχουμε εμείς σήμερα, δεν θα είχαν φτάσει σε άλλα ουράνια σώματα;