ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ – ΕΝΑΣ ΑΤΛΑΝΤΟΓΕΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ



Ο καταποντισμός της Ατλαντίδας, όπως τον
απεικόνησε ο Monsù Desiderio.



Δ

ιαβάσαμε αυτό τον μήνα στο περιοδικό Άβατον (τεύχος Μαΐου 2011) μία πολύ ενδιαφέρουσα είδηση, πως Αμερικανοί και Ισπανοί αρχαιολόγοι ισχυρίζονται πως ανακαλύφθηκε η Ατλαντίδα στην Ισπανία, σε μία βαλτώδη περιοχή της Ανδαλουσίας, δυτικά του πορθμού του Γιβραλτάρ.

Σ

υγκεκριμένα, κατά το άρθρο που διαβάσαμε, ο Rainer Kuhne, εξετάζοντας δορυφορικές εικόνες του φυσικού πάρκου Dona Ana National Park της Ανδαλουσίας, ανακάλυψε τρεις ομόκεντρους κύκλους που ταίριαζαν στην περιγραφή που έκανε ο Πλάτωνας για την Ατλαντίδα. Δεδομένου ότι και ενενήντα χρόνια νωρίτερα, Γερμανοί αρχαιολόγοι είχαν προτείνει την ίδια περιοχή ως τοποθεσία της Ατλαντίδας, μία ομάδα Ισπανών αρχαιολόγων του πανεπιστημίου Huelva αποφάσισε να ερευνήσει την περιοχή. Στις έρευνες συνέβαλε και ο καθηγητής του πανεπιστημίου Hartford, Δρ. Richard Freud, ο οποίος είχε πρόσβαση σε ειδικό εξοπλισμό αλλά και στο National Geographic. 

Η αναπαράσταση της Ατλαντίδας από το National Geografic
που χρησιμοποίησε και το περιοδικό "Άβατον" στο εν λόγω
άρθρο του για την Ατλαντίδα στην Ανδαλουσία.



Η

 έρευνα αυτή έφερε στο φως  τα ίχνη ενός αρχαίου τείχους και αντικείμενα που υποδήλωναν πως εκεί βρισκόταν μία πόλη. Μαδέρια που βρέθηκαν χρονολογήθηκαν περίπου στο 3000 προ Χριστού, ενώ ένα στρώμα πλούσιο σε μεθάνιο που βρέθηκε υποδεικνύει πως ένας τεράστιος αριθμός κατοίκων πέθανε ταυτόχρονα και ξαφνικά, κάτι που θα μπορούσε να είχε προκαλέσει ένα τσουνάμι, το οποίο θα μπορούσε να συσχετιστεί με τα λόγια του Πλάτωνα ότι η Ατλαντίδα βυθίστηκε μέσα σε μία ημέρα και μια νύχτα.

Α

κολούθησε μία έρευνα στην θάλασσα η οποία έφερε στο φως έναν μεγάλο αριθμό από πέτρες που έμοιαζαν να προέρχονται από τα ίδια τείχη που ανακαλύφθηκαν στους βάλτους του Dona Ana National Park. Θα ήταν άλλωστε λογικό, αν ένα – ή και περισσότερα – τσουνάμι είχαν χτυπήσει τα τείχη της πόλης, κάποια κομμάτια τους να  σκορπιστούν στην κοντινή θάλασσα.

Έ

πειτα σε μία ακόμα έρευνα, προς την ενδοχώρα της κεντρικής Ισπανίας αυτήν την φορά, ανακαλύφθηκαν ερείπια από μικρότερες πόλεις χτισμένες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με την πόλη που βρέθηκε στην Ανδαλουσία. Οι ερευνητές εικάζουν ότι πρόκειται για πόλεις-αναθήματα, που οι πρόσφυγες από την πόλη που βρέθηκε στην Ανδαλουσία, μετά την καταστροφή της, έκτισαν, όχι για να κατοικήσουν, αλλά για να τιμήσουν την πόλη που χάθηκε κάτω από τα νερά. 

Ηλιοβασίλεμα στην περιοχή του Dona Ana National Park
της Ανδαλουσίας στην Ισπανία. Οι Ισπανοί αρχαιολόγοι
θεωρούν πως κάτω απ' την μαγευτική φύση κρύβονται
τα μυστηκά της πανάρχαιας πόλης της Ατλαντίδας.



Η

 πανάρχαια αυτή πόλη στην Ισπανία είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ μεγάλο αρχαιολογικό εύρημα το οποίο δύναται ίσως να αλλάξει τα δεδομένα της ισπανικής προϊστορίας. Αναμφισβήτητη είναι επίσης και η ομοιότητα της πόλεως αυτής με την περιγραφή του Πλάτωνα για την Ατλαντίδα. Η ταύτιση όμως της προϊστορικής ισπανικής πόλης με την μυθική Ατλαντίδα, καθώς και τα κριτήρια με τα οποία, τόσο οι Γερμανοί αρχαιολόγοι την δεκαετία του 1920, όσο και οι σύγχρονοι Ισπανοί και Αμερικάνοι αρχαιολόγοι σήμερα, τοποθέτησαν την Ατλαντίδα στην τοποθεσία αυτή – και στην Ιβηρική χερσόνησο γενικότερα – μπορούν να αμφισβητηθούν καθώς δεν υπάρχουν ούτε αποδείξεις ούτε πολύ σοβαρές ενδείξεις που να τοποθετούν την μυθική Ατλαντίδα σε αυτό το σημείο του χώρου ή σε αυτήν την στιγμή του χρόνου.

Α

ρχικά, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι Γερμανοί αρχαιολόγοι ερμήνευσαν τα λόγια του Πλάτωνα για να αναζητήσουν την Ατλαντίδα, αυτός είναι λανθασμένος καθώς, ενώ ήταν αποφασισμένοι ν’ ακολουθήσουν ακριβώς τις περιγραφές του για να βρουν την πόλη, άφησαν εκτός της έρευνάς τους πληροφορίες που δίνει ο Πλάτωνας και που αποκλείουν η Ατλαντίδα να βρισκότανε στην Ισπανία ή σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της Ευρασίας ή της Αφρικής. Έτσι θεωρώντας απίθανο η Ατλαντίδα να ήταν μία ολόκληρη νησιωτική ήπειρος – κι όχι απλά πόλη – , όπως αναφέρει ο Πλάτων, θεωρώντας παράλογες τις περιγραφές του για το ότι η Ατλαντίδα βρισκόταν «έξω» και όχι «στις» Πύλες του Ηρακλέους και για το ότι η Ατλαντίδα αποτελούσε στάση στο μέσον της απόστασης για την απέναντι ήπειρο (Αμερική) και έτσι, όταν καταποντίστηκε, το εκεί πέλαγος (Ατλαντικός Ωκεανός) έγινε αδιάβατο από τα πλοία των ανθρώπων της εποχής, οι Γερμανοί αρχαιολόγοι που κατά τ’ άλλα ακολουθούσαν κατά γράμμα τον Πλάτωνα, αποφάσισαν πως η Ατλαντίδα πρέπει να βρίσκεται στις ιβηρικές ακτές, δυτικά του πορθμού του Γιβραλτάρ.

Ο

ι σύγχρονοι αρχαιολόγοι που ανακάλυψαν την πόλη του 3000 προ Χριστού εκεί, ήταν επηρεασμένοι από την θεωρία αυτή των Γερμανών αρχαιολόγων της δεκαετίας του 1920, αλλά και από της δορυφορικές φωτογραφίες του Rainer Kuhne. Οι φωτογραφίες αυτές έγιναν η αιτία να ανακαλυφθεί μία πόλη χτισμένη όπως η Ατλαντίδα του Πλάτωνα, η οποία όμως απείχε από αυτήν αρκετά χιλιόμετρα και αρκετές χιλιετηρίδες. 

Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων που
είχε πρώτος μιλήσει για την Ατλαντίδα.
Η εικόνα είναι από λεπτομέρεια της τοιχογραφίας
"Η σχολή των Αθηνών" που βρίσκεται
στο Palazzi Pontifici, στο Βατικανό.



Τ

ο ότι η Ατλαντίδα τοποθετείται από τον Πλάτωνα στο μέσο του Ατλαντικού και στην 10^η προ Χριστού χιλιετία – πάνω από 9000 χρόνια πριν την συγγραφή του «Τίμαιου» – και το γεγονός ότι η αρχαιότερη και πιο αξιόλογη πηγή που έχουμε για την Ατλαντίδα είναι το έργο του Πλάτωνα μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η πόλη που βρέθηκε στην Ανδαλουσία δεν μπορεί να είναι η Ατλαντίδα· αυτό ωστόσο δεν αποκλείει να υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στην πόλη αυτή και στην μυθική Ατλαντίδα. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα άλλωστε, τον καιρό της Ατλαντίδας, η περιοχή της Ανδαλουσίας, όπως και ολόκληρη η Ιβηρική χερσόνησος, ανήκε στην σφαίρα επιρροής των Ατλάντων. Αυτό συνεπάγεται ότι ενδέχεται στην ιβηρική χερσόνησο και ιδιαίτερα στις δυτικές ακτές της Πορτογαλίας και σε αυτές της Ισπανίας που βρίσκονται δυτικότερα του πορθμού του Γιβραλτάρ να υπήρχαν ατλάντιες αποικίες.

Α

ν και η ηλικία της συγκεκριμένης πόλης καθιστά αδύνατον το να υπήρξε αποικία της Ατλαντίδας, δεν αποκλείεται να μην επρόκειτο για αποικία, αλλά για πόλη που χτίστηκε από τους μακρινούς απογόνους κάποιων προσφύγων που ενδέχεται να γλίτωσαν από τον καταποντισμό της Ατλαντίδας. Θα ήταν μάλιστα λογικό, οι πρώτες πόλεις που θα έκτιζαν οι πρόσφυγες να μην ήταν παραθαλάσσιες, λόγω του φόβου που θα τους είχε προκαλέσει ο καταποντισμός της πατρίδας τους, της ανόδου των υδάτων την εποχή εκείνη – ας μην ξεχνάμε ότι την 10^η προ Χριστού χιλιετία έληξε απότομα η τελευταία εποχή των παγετώνων και ανέβηκε αρκετά η στάθμη της θάλασσας – αλλά και του κινδύνου που θα διέτρεχαν από τα εχθρικά προς αυτούς αθηναϊκά στρατεύματα που είχαν «χαθεί μέσα στην γη», δηλαδή είχαν ξεμείνει στις δυτικές ακτές της Ευρώπης και της βόρειας Αφρικής χωρίς να διαθέτουν τα μέσα για να επιστρέψουν στην Αθήνα μετά την τελευταία νικηφόρα μάχη κατά των Ατλάντων. Ίσως μάλιστα οι προσφυγικοί αυτοί πληθυσμοί να αναγκάστηκαν να παραμείνουν για καιρό κρυμμένοι στην ενδοχώρα της ισπανικής χερσονήσου έως ότου περάσει ο κίνδυνος των εναπομεινάντων αθηναϊκών στρατευμάτων. Έτσι ίσως έχτισαν εκεί της πρώτες πόλεις τους και αρκετά χρόνια αργότερα, έχτισαν παραθαλάσσιες πόλεις όπως αυτή στην Ανδαλουσία. Κάτι τέτοιο θα δικαιολογούσε και την ομοιότητα της πόλης με την αρχαία Ατλαντίδα, καθώς οι Άτλαντες της Ισπανίας θα ήθελαν να δημιουργήσουν μία πόλη που να μοιάζει με την Ατλαντίδα.

Η

 αρχαιολογική αυτή ανακάλυψη λοιπόν δεν είναι η ανακάλυψη της χαμένης Ατλαντίδας, είναι όμως κάτι εξίσου σημαντικό για την ισπανική, αλλά και την παγκόσμια ιστορία. Είναι λογικό λοιπόν η πόλη αυτή να μην είναι η μόνη του είδους της και μελλοντικά να βρεθούν και άλλες παρόμοιες στην Ισπανία και στην Πορτογαλία και ίσως και έξω από την ιβηρική χερσόνησο. Βρέθηκε άραγε η πρώτη πόλη που θα αποδεικνύει την ύπαρξη, όχι απλά της Ατλαντίδας, αλλά και ατλαντογενών πολιτισμών μετά τον καταποντισμό της ηπείρου της Ατλαντίδας; Η συνέχιση των ερευνών θα δείξει…

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

“Το «ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ» εύχεται στους αναγνώστες του Καλό Πάσχα και την Αγάπη να φωτίσει το πνεύμα εκείνων που αποφασίζουν για τις τύχες του κόσμου, ώστε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο  ή ακόμα κι εξωπραγματικό, η ανθρωπότητα να καταφέρει να βιώσει την πρόοδο και την ευημερία για την οποία και δημιουργήθηκε”

 

Α

ν ανοίξουμε τα μάτια μας και κοιτάξουμε γύρω μας με προσοχή, θα δούμε πολλά παράξενα και ανεξήγητα στο απέραντο κόσμο που μας περιβάλει και που είναι διάσπαρτος από θαύματα που περιμένουν να τα ανακαλύψουμε. Αν όμως ανοίξουμε τα «μάτια» της ψυχής μας θα δούμε το πιο παράξενο, το πιο ανεξήγητο, το πιο υπέροχο, το πιο μαγευτικό απ’ όλα· την Αγάπη. Κάθε άνθρωπος την έχει μέσα του σε απεριόριστες ποσότητες, είτε την εκφράζει, είτε όχι. Κι όταν συμφιλιωθεί μαζί με το στολίδι αυτό της ανθρώπινης ψυχής, τότε το μοιράζει απλόχερα σε όσους το έχουν ανάγκη. Και αλήθεια, δεν υπάρχει μεγαλύτερη πηγή ενέργειας στο Σύμπαν απ’ αυτήν. Γιατί ενώ η ενέργεια μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο την ύλη, η Αγάπη μπορεί να αλλάξει – προς το καλύτερο μόνο βέβαια – το ανθρώπινο πνεύμα και, ως εκ τούτου, την ανθρώπινη κοινωνία. Με άλλα λόγια μόνο η Αγάπη μπορεί να μετατρέψει τον κόσμο όλο σε αληθινό Παράδεισο. Γιατί, αν περιμένει κανείς πως ο επίγειος Παράδεισος θα έλθει από μόνος του κάνει λάθος. Ο άνθρωπος, ως η ανώτερη και η μοναδική έλλογη γηγενής μορφή ζωής, όντας ουσιαστικά ο κυρίαρχος όλου του πλανήτη, έχει και κάποιες υποχρεώσεις απέναντί του, όπως για παράδειγμα να συμβάλει στην βελτιστοποίησή του, κάνοντάς τον έναν επίγειο Παράδεισο. Έχοντας άλλωστε ελευθερία στην βούληση και στην δράση, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, αλλά, αν θέλει να είναι σωστός, πρέπει να πράττει το σωστό. Και πιο είναι το σωστό; Το σωστό είναι να κάνουμε το πιο απλό και το πιο ανθρώπινο πράγμα στον κόσμο· να αγαπάμε· να αγαπάμε τους άλλους ανθρώπους γύρω μας, να αγαπάμε τις άλλες μορφές ζωής που μας περιβάλλουν, να αγαπάμε τον κόσμο μας διότι, μόνο αγαπώντας όλα αυτά, θα αγαπάμε αληθινά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Έτσι, ο καθένας από ‘μας, κάθε φορά που, εκδηλώνοντας την αγάπη του, προσφέρει ευτυχία και χαρά, ή έστω αρνείται να προκαλέσει δυστυχία και πόνο, βάζει ένα μικρό αλλά μεγίστης σημασίας λιθαράκι στο μεγάλο οικοδόμημα του επίγειου Παραδείσου. Αν δε όλοι οι άνθρωποι έπρατταν κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε πραγματικά δεν θα υπήρχε πιο ωραίος τόπος στο Σύμπαν από την Γη, καθώς όπου βασιλεύει η Αγάπη, ο Παράδεισος είναι παρών. Ξεκινώντας λοιπόν από σήμερα, ας κάνουμε αυτόν τον γαλανό πλανήτη που μας δόθηκε λίγο καλύτερο κάθε μέρα.

Σας ευχόμαστε να περάσετε Καλό Πάσχα, «ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ»

ΕΡΕΥΝΑ – Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΝΟΟΚΙΝΗΤΩΝ ΜΗΧΑΝΩΝ

[Το βίντεο προέρχεται από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου]

«Γ

ια φαντασθείτε, κυρίως όσοι δυσκολεύεσθε με την οδήγηση, ένα αυτοκίνητο που αντί να… μπλέκεις με τιμόνια και ταχύτητες, απλώς θα σκέπτεσαι “στρίψε δεξιά”, “στρίψε αριστερά”, “πάτα γκάζι”, “πάτα φρένο” και αυτό θα υπακούει! Θαύμα! Και φαίνεται ότι αυτό το θαύμα το πέτυχαν ερευνητές του Ελευθέρου Πανεπιστημίου του Βερολίνου που ανέπτυξαν μία επαναστατική τεχνολογία βασισμένη σε αισθητήρες, ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα και βιοηλεκτρικά κύματα που κινεί το αυτοκίνητο με τον νου. Η επιστημονική φαντασία γίνεται πραγματικότητα!» διαβάσαμε στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ της Τετάρτης 20 Φεβρουαρίου 2011. Και γελάσαμε! Ναι! Γελάσαμε! Γελάσαμε με το σχόλιο «Η επιστημονική φαντασία γίνεται πραγματικότητα!» Για ποια επιστημονική φαντασία μας μιλάει; Μήπως για την ιστορική καταγραφή του Ομήρου σχετικά με το νοοκίνητο πλοίο των Φαιάκων που δόθηκε στον Οδυσσέα; Ή για την Αργώ; Ή για τα νοοκίνητα πλοία του Ραδάμανθυ; Σίγουρα βέβαια, τα πλοία αυτά λειτουργούσαν με πολύ πιο προηγμένη τεχνολογία.

Κ

αι όσοι ισχυρίζονται πως η ύπαρξη των νοοκίνητων αυτών πλοίων βρίσκεται στην φαντασία αυτών που τα πρωτοανέφεραν, έρχεται το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου με την νέα αυτή επιτυχία των ερευνητών του να τους αποδείξει  το πόσο πραγματική και εφαρμόσιμη μπορεί να είναι μία τέτοια τεχνολογία που η σύγχρονη έρευνα που η σύγχρονη έρευνα άρχισε ήδη να εφαρμόζει και που, αν συνεχισθεί, σε κάποια χρόνια, θα μπορέσει ίσως να ανταγωνισθεί την τότε τεχνολογία.

Τ

ο ανησυχητικό θέμα είναι πως δεν θέλουμε να παραδεχθούμε την ιστορικότητα των όσων διαβάζουμε στα αρχαία κείμενα των διαφόρων αρχαίων λαών.

 

Τ

ώρα βέβαια δεν μπορεί να ξέρουμε κατά πόσον οι διάφορες επιστημονικές ομάδες οργανισμών όπως η NASA, το CERN κλπ. δεν παραδέχονται πράγματι την ιστορικότητα των αναφορών αυτού του είδους, ή, θέλοντας να πρωτοπορούν σε τέτοιου είδους επιστημονικές ανακαλύψεις, αντιμετωπίζουν τα αρχαία κείμενα σαν ανυπόστατα παραμύθια ώστε, αποκρύπτοντας από τον πολύ κόσμο και ένα μεγάλο μέρος των αρχαίων κειμένων, να τους αποκλείουν από την  πιο συστηματική έρευνα των αρχαίων τεχνολογιών που θα μπορούσε ίσως να βοηθήσει  την σύγχρονη κοινωνία και, όποτε πιστεύουν πως αυτό τους συμφέρει, να βγάζουν στο φως κάποια στοιχεία τα οποία παρουσιάζουν σαν δικές τους, σύγχρονες εφευρέσεις.

Τ

ο νοοκίνητο όμως αυτοκίνητο  μοιάζει να γίνεται πραγματικό.. Οι Γερμανοί ερευνητές που φαίνεται πως πίστεψαν τον Όμηρο που έλεγε για τα νοοκίνητα πλοία των Φαιάκων, όπως και, στα τέλη του 19^ου αιώνα, είχε κάνει και ο Σλήμαν και ανακάλυψε την Τροία και τις Μυκήνες, κατάφεραν να πραγματοποιήσουν αυτό που στις μέρες μας μοιάζει με θαύμα. Το πρώτο νοοκίνητο αυτοκίνητο που δεν είναι παρά η αρχή μιας σειράς νοοκίνητων μηχανημάτων που θα μας ταξιδεύουν χωρίς κίνδυνο στην στεριά, τον ουρανό και την θάλασσα, αλλά και στις εσχατιές του διαστήματος, αποδεικνύοντας περίτρανα την αρχαία τεχνολογία στην οποία ελάχιστοι μόνο πιστεύουν.

Α

ς γίνει λοιπόν η ανακάλυψη αυτή των Γερμανών ερευνητών του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου, η αρχή, ώστε ο κόσμος να πιστέψει την πραγματική υπόσταση των όσων είναι γραμμένα στα αρχαία κείμενα και, βασισμένος σε αυτά, να σπρώξει την ανθρωπότητα σε μία νέα και καλύτερη εποχή.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ – ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ (ΕΠΙΣΗΜΗ) ΕΠΑΦΗ



Τα τρία εξωγήινα διαστημόπλοια που κατευθύνονται προς την Γη
όπως τα φωτογράφησε το HAARP.



Ο

ι ταινίες επιστημονικής φαντασίας με εξωγήινους που πριν λίγα μόλις χρόνια κατέκλυζαν τους κινηματογράφους μοιάζουν να ξεχνιούνται. Και αφού το Hollywood μας προετοίμασε πλέον για μια πιθανή εισβολή εξωγήινων, άλλων φιλικών και άλλων εχθρικών, σιώπησε…

Μ

ια αφύσικη σιωπή γεμάτη νόημα και σημασία. Μια σιωπή που έρχονται να ταράξουν ανακοινώσεις επιστημονικών περιοδικών και άλλων πολύ αξιόπιστων πηγών.

Π

ρόσφατα διαβάσαμε: «Τρία γιγαντιαία διαστημόπλοια κατευθύνονται προς την Γη. Το μεγαλύτερο από αυτά, είναι μήκους 240 χιλιομέτρων(!) Τα άλλα δύο είναι μικρότερα.» Η είδηση αυτή που πληροφορηθήκαμε από το περιοδικό «Τρίτο Μάτι» πρωτοεμφανίστηκε ως προερχόμενη από το SETI (το ίδρυμα που κάνει έρευνα για εξωγήινη νοημοσύνη) στην έγκυρη ηλεκτρονική έκδοση της ρωσικής Pravda.

Κ

αι άλλοι όμως εξωγήινοι, όπως μας λέει πιο πέρα το «Τρίτο Μάτι», μοιάζουν έτοιμοι να εισβάλουν στην Γη, από αλλού. Στον κόλπο του Άντεν μία αστρική πύλη έχει πλέον ανοίξει. Κανείς βέβαια δεν γνωρίζει ποιοι είναι αυτοί που πρόκειται να έρθουν από εκεί.

Π

αράξενες και σχεδόν απίστευτες ειδήσεις. Αν όμως οι εξωγήινοι είναι έτοιμοι να φθάσουν στην Γη από δύο διαφορετικές οδούς, εμείς δεν μπορούμε να ξέρουμε το ποιοι είναι, το ποιες είναι οι διαθέσεις του και οι σκοποί τους… Αν ανάμεσα σ’ αυτούς που έρχονται με τα διαστημόπλοια και αυτούς που σκοπεύουν να περάσουν στον κόσμο μας από την σκουληκότρυπα υπάρχει κάποια σχέση – φιλική ή εχθρική – αν ο ένας γνωρίζει την παράλληλη άφιξη του άλλου, από ποιους πρέπει να φυλαχτούμε και ποιοι είναι αυτοί που μπορούμε να εμπιστευτούμε…

Κ

άποιοι πίστευαν πως αυτοί που θα έρθουν από την σκουληκότρυπα είναι αυτοί που είχαν ξαναέρθει, φτάνοντας μάλιστα στην ίδια περίπου περιοχή, στο πολύ μακρινό παρελθόν, όπως είχε ισχυριστεί και ο Zecharia Sitchin, και που δεν είναι άλλοι από την ομάδα των «αρχαίων θεών» που ίδρυσαν τον σουμεριακό και τον αιγυπτιακό πολιτισμό, κάνοντας όμως παράλληλα τους ανθρώπους δούλους τους.

Κ

άποιοι άλλοι ελπίζουν πως αυτοί που έρχονται είναι οι Ολύμπιοι από τον Σείριο ή κάποιοι άλλοι από τον αστερισμό του Λαγού που, όπως ισχυρίζεται ο Γιώργος Λευκοφρύδης στην μελέτη του πάνω στο «Οργάνων Όργανον» του Αριστοτέλη, είναι η πατρίδα του αρχαίου φιλοσόφου.

Α

ν πράγματι ισχύει το τελευταίο, τότε δικαιολογείται απόλυτα η στάση του Ισραήλ που κατέρριψε ένα ΑΤΙΑ που εμφανίστηκε στον εναέριο χώρο του και που προτείνει να βομβαρδίσουν την σκουληκότρυπα.

Α

ς μην ξεχνάμε πως στην μελέτη του, ο Γιώργος Λευκοφρύδης αναφέρει πως ο πλανήτης του Αριστοτέλη καταστράφηκε από κατοίκους άλλου πλανήτη του Λαγού από τον οποίο – κατά την έρευνα του αυτή – προέρχεται η φυλή των Εβραίων τους οποίους αποκαλεί και χθόνιους και ισχυρίζεται ότι είχαν και ουρά. Οι εξωγήινοι αυτοί χθόνιοι ήταν πάντοτε εχθροί των ελληνικών αξιών τις οποίες στήριζαν οι πλανήτες του πατέρα και της μητέρας του Αριστοτέλη.

Κ

αι ένα τελευταίο παράξενο. Ενώ ο μεγαλύτερος στόλος που συνάχτηκε ποτέ από τα περισσότερα μέρη της Γης κόβει βόλτες στην περιοχή του κόλπου του Άντεν για να προστατεύει τα εμπορικά πλοία από μερικούς σχεδόν άοπλους Σομαλούς πειρατές με φουσκωτές λέμβους, παρακολουθώντας την εξέλιξη της σκουληκότρυπας, περιμένει αυτό το άγνωστο που πρόκειται να έρθει.

Α

λήθεια, τι περισσότερο μπορεί σήμερα να μας δώσει το Hollywood σε επιστημονική φαντασία;

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ – ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ & Ο ΙΟΥΛΙΟΣ ΒΕΡΝ



Ο Ιούλιος Βερν



Ο

 σημαντικότερος ίσως μυθιστοριογράφος επιστημονικής φαντασίας των νεότερων χρόνων, ο Ιούλιος Βερν είναι – λιγότερο ή περισσότερο – γνωστός σε όλους και τα έργα του αποτελούν κτήμα της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς. Ο Βερν υπήρξε ίσως ο σημαντικότερος οραματιστής του 19^ου αιώνα καθώς τα έργα του, τα οποία τον καιρό όπου γράφτηκαν θεωρήθηκαν από πολλούς ως προϊόντα μίας πραγματικά αχαλίνωτης φαντασίας, αποδείχθηκαν με το πέρασμα των χρόνων ως η βάση για τα επιστημονικά επιτεύγματα που τα ακολούθησαν και για τα οποία, ως σήμερα, ολόκληρη η ανθρωπότητα είναι περήφανη. Ήταν όμως απλά ένας οραματιστής ή μήπως ήξερε με κάποιον τρόπο τι θα συνέβαινε σε μερικές δεκαετίες ή σε μερικούς αιώνες;

Κ

λασικό παράδειγμα μυθιστορήματος του Ιουλίου Βερν που πραγματοποιήθηκε είναι το έργο του «Από την Γη στην Σελήνη» («De la Terre à la Lune», 1865), στο οποίο λαμβάνει χώρα η απογείωση και η έξοδος από την ατμόσφαιρα ενός βλήματος κανονιού μέσα στο οποίο θα βρίσκονταν άνθρωποι. Αν και χρειάστηκε να περάσουν 92 χρόνια – σχεδόν ένας αιώνας δηλαδή – το έργο αυτό πραγματοποιήθηκε, αν και το τότε «βλήμα», δηλαδή ο δορυφόρος Σπούτνικ 1 (Спутник-1, Sputnik 1), δεν είχε μέσα ανθρώπους. Όπως ο Βερν είχε προβλέψει, το αντικείμενο αυτό, όχι μόνο εκτοξεύτηκε έξω από την γήινη ατμόσφαιρα, άλλα και με την χρήση ενός πολεμικού όπλου – αν και όχι του κανονιού – του πυραύλου.

"Η άφιξη του βλήματος στο Stone-Hill"
"L'arrrivée du projectile à Stone-Hill "
έργο των François Pannemaker
και Henri de Montaut από το βιβλίο
του Ιουλίου Βερν "Από την Γη στη Σελήνη"

Η

 δε συνέχεια του βιβλίου αυτού, το βιβλίο του Βερν «Γύρω από την Σελήνη» («Autour de la Lune», 1870) πραγματοποιήθηκε επίσης. Στο βιβλίο του αυτό, ο Βερν εξιστορούσε το ταξίδι του βλήματος που στο προηγούμενο έργο του είχε εκτοξευτεί στο διάστημα, από την Γη στην Σελήνη και από την Σελήνη πάλι πίσω στην Γη, αφού πρώτα αυτό διέγραψε μία φόρα την τροχιά της Σελήνης έως την πτώση του στην θάλασσα και την περισυλλογή του από ένα πλοίο. Αυτό το έργο επαληθεύτηκε 98 χρόνια μετά την δημοσίευσή του, όταν το 1968, η αμερικάνικη αποστολή (και το βιβλίο του Βερν μιλούσε για αμερικάνικη αποστολή) Απόλλων 8, εκτοξεύτηκε από την Γη, ταξίδευσε για σχεδόν τρεις ημέρες (ταχύτερα δηλαδή από τους υπολογισμούς του Βερν) και μπήκε σε τροχιά γύρω από την Σελήνη. Όταν δε γύρισε στην Γη, έπεσε στην θάλασσα, όπως και ο Ιούλιος Βερν υπέθεσε, και περισυλλέχτηκε από το αμερικάνικο πλοίο USS Yorktown.

Έ

να πιο γήινο παράδειγμα επιβεβαίωσης του  Ιουλίου Βερν αποτελεί «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες» («Le Tour du monde en quatre-vingts jours», 1873), το πιο γνωστό και πιο δημοφιλές ίσως από τα έργα του. Όπως λέει και ο τίτλος, το βιβλίο αυτό μιλά για ένα μεγάλο ταξίδι, τον γύρο του κόσμου, σε ογδόντα μόλις εικοσιτετράωρα. Την εποχή που δημοσιεύτηκε, κάτι τέτοιο φάνταζε ακατόρθωτο, αλλά για τον Βερν δεν ήταν. Το έργο του αυτό βέβαια επαληθεύτηκε προ πολλού, όταν, με την εφεύρεση του αεροπλάνου, οι αποστάσεις μειώθηκαν και τα ταξίδια έγιναν πολύ γρηγορότερα.

Γ

εννάται λοιπόν το ερώτημα πώς ο Ιούλιος Βερν κατάφερνε να κάνει τόσο ορθές και ακριβείς προβλέψεις; Υπάρχουν τέσσερεις πιθανές απαντήσεις. Η μία ήταν πως ο Ιούλιος Βερν ήταν απλά ένας λογοτέχνης που με τις επιστημονικές γνώσεις της εποχής του, αλλά και με την λογική την οποία διέθετε – και ίσως και με λίγη τύχη – κατάφερε να διατυπώσει, μέσα από τα βιβλία του θεωρίες που λογικά, κάποια στιγμή στο μέλλον, θα υλοποιούντο. Η δεύτερη θεωρία είναι πως ο Βερν, διανθίζοντας τις επιστημονικές του γνώσεις με την φαντασία του, έγραψε τα βιβλία αυτά τα οποία, αργότερα, έγιναν το πρότυπο από το οποίο οι επιστήμονες που ακολούθησαν έφτιαξαν τα σύγχρονα τεχνολογικά επιτεύγματα και πέτυχαν να φτάσουν ως εκεί που ο Βερν είχε οραματιστεί κι ακόμα πάρα πέρα. Η τρίτη θεωρία είναι πως ο Ιούλιος Βερν δεν έγραφε τυχαία ό,τι έγραφε, αλλά είχε πληροφόρηση από επιστημονικά κέντρα της εποχής του – τα οποία υπάρχουν ως σήμερα – για το τι σχεδίαζαν να πετύχουν μέσα στους δύο επόμενους αιώνες και ότι έγραφε τα έργα του αυτά, όχι απλά για να αξιοποιήσει το ταλέντο του και να μοιραστεί με το αναγνωστικό του κοινό τις προβλέψεις του για το μέλλον, αλλά για να το προετοιμάσει, κατά κάποιο τρόπο για το τι θα γινόταν στα χρόνια της ραγδαίας τεχνολογικής ανάπτυξης που θα ακολουθούσαν. Τέλος η τέταρτη θεωρία λέει πως ο Βερν άντλησε γνώσεις για να γράψει τα έργα του, αλλά όχι μόνο – ή όχι άμεσα – από τους επιστημονικούς κύκλους της εποχής του, αλλά από γνώσεις πολύ παλαιότερες που είχαν διασωθεί στο πέρασμα των αιώνων από μία εποχή όπου όσα έλεγε ο Βερν αποτελούσαν την τότε πραγματικότητα…

Δ

εν είναι παράλογο όμως να πούμε ότι η πρώτη άποψη, ότι δηλαδή ο Βερν έτυχε να επαληθευτεί, είναι μάλλον απίθανη, καθώς, αν δεν διέθετε γνώσεις θα ήταν δύσκολο ως ακατόρθωτο να προβλέψει με τέτοια ακρίβεια τόσο πολλά πράγματα. Η δεύτερη πάλι θεωρία, ότι δηλαδή ο Βερν ενέπνευσε τους επιστήμονες να οδηγηθούν σε συγκεκριμένες επιστημονικές ανακαλύψεις, εμφανώς, είναι πιο πιθανό να ισχύει σε σχέση με την πρώτη, αν και έχει πάλι κάποια «κενά» όσον αφορά ότι ο Βερν δίνει λεπτομέρειες που, χωρίς την απαραίτητη πληροφόρηση, είναι αδύνατον να κατείχε. Η τρίτη και τέταρτη θεωρία τώρα που συμφωνούν πως ο Βερν είχε κάποια πληροφόρηση την οποία δεν μπορούσε να έχει ο καθένας την εποχή εκείνη, μοιάζουν επίσης να έχουν κάποια – μεγάλη μάλιστα – δόση λογικής.

Η

 τρίτη θεωρία, υπό την προϋπόθεση βέβαια πως οι επιστημονικοί κύκλοι της εποχής εκείνης, φερόμενοι όπως και οι αντίστοιχοι σημερινοί, είχαν προοδεύσει κατά μια ή δυο δεκαετίες περισσότερο απ’ όσο ανακοίνωναν στον κόσμο, είναι πολύ λογικοφανής, καθώς και η σημερινή τάση των κύκλων αυτών να κρατούν μυστικά κάποια από τα ευρήματά τους θα μπορούσε κάλλιστα να έχει τις ρίζες της στον καιρό του Βερν, ή και ακόμα παλιότερα…



Ο William Shatner, υποδιόμενος τον κυβερνήτη
Kirk, στην σειρά επιστημονικής φαντασίας
"Star Trek: The Original Series", χρησιμοποιεί
συσκευή φορητής τηλεπικοινωνίας.



Α

ς μην ξεχνάμε άλλωστε πως, όπως η «συνήθεια» αυτή τον επιστημονικών κύκλων να αποκρύπτουν κάποια από τα ευρήματά τους, τα οποία ο κόσμος δεν ήταν έτοιμος ακόμα ν’ αποδεχτεί,  θα μπορούσε – χωρίς όμως αυτό να είναι επιβεβαιωμένο – να κατάγεται από τους επιστημονικούς κύκλους της εποχής του Βερν, έτσι από εκεί θα μπορούσε να κατάγεται και η άλλη «συνήθεια» των σύγχρονων επιστημονικών κύκλων, δηλαδή η προβολή των «εξωπραγματικών» για τα δεδομένα της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής ευρημάτων μέσα από την έγγραφη και – προσφάτως – τηλεοπτική και κινηματογραφική επιστημονική φαντασία. Ο γύρος του κόσμου σε ογδόντα ημέρες άλλωστε δεν θα ήταν τον καιρό εκείνο λιγότερο «εξωπραγματικός» από την χρήση φορητών κινητών τηλεφώνων την δεκαετία του 1960, κατά την οποία η σειρά επιστημονικής φαντασίας «Star Trek: The Original Series» (1966-1969), παρουσίασε αυτές τις συσκευές, προετοιμάζοντας έτσι το έδαφος ώστε, μετά το δεκαετία του 1979 όπου τα πρώτα κινητά τηλέφωνα βγήκαν στο εμπόριο στην Ιαπωνία και ιδίως μετά το 1983 όπου έκαναν την εμφάνισή τους στις Η.Π.Α., να γίνουν αποδεκτά από τον κόσμο και – κατά συνέπεια – να γίνουν πλούσιες οι εταιρίες που θα τα παρήγαγαν. Και αυτό το φαινόμενο δεν περιορίζεται σήμερα στα κινητά τηλέφωνα ούτε καν στο «Star Trek», όπως και στα χρόνια του Βερν – λογικά – δεν θα περιοριζόταν μόνο σε κάποια από τα έργα του…

Πορτρέτο του Λουκιανού,
έργο του William Faithorne

Ό

σον αφορά τώρα την τέταρτη θεωρία ότι ο Ιούλιος Βερν είχε αντλήσει πληροφορίες από αρχαίες γνώσεις βάσει των οποίων έγραψε πολλά – αν όχι όλα – από τα μυθιστορήματά του, αν και αρχικά φαίνεται απίθανη, αν την εξετάσουμε λίγο καλύτερα θα καταλήξουμε ότι δεν είναι τόσο απίθανη όσο φαίνεται.  Αν και πολλοί λένε ότι ο πρώτος που μίλησε για ταξίδι στην Σελήνη ήταν ο Βερν, κάνουν μεγάλο λάθος. Αν και ο Βερν είναι ο μόνος που, μέσα από τα έργα του, μιλάει για κάτι τέτοιο σε διάστημα μεγαλύτερο των χιλίων ετών, πράγμα που οφείλεται κυρίως στον Μεσαίωνα και στον σκοταδισμό που τον χαρακτήριζε, μυθιστορήματα και θεωρίες που πραγματεύονται διαστημικά ταξίδια έχουμε και στην αρχαιότητα, σε εποχές που, σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα, η τεχνολογική πρόοδος δεν θα επέτρεπε στους ανθρώπους να υποθέσουν πως μπορούν να ταξιδεύσουν έξω από την Γη. Το τελευταίο ίσως μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας της αρχαιότητας, ήταν το έργο του Λουκιανού «Αληθής Ιστορία» το οποίο πραγματεύεται ένα τέτοιο διαστημικό ταξίδι, του οποίου πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο Λουκιανός που, μεταξύ των άλλων, επισκέπτεται την Σελήνη, την οποία μάλιστα παριστάνει ως κατοικημένη από περίεργα εξωγήινα όντα! Αλλά ακόμα και πριν τον Λουκιανό, κατά την αρχαιότητα υπήρχαν και άλλοι συγγραφείς που έγραψαν για τεχνολογίες – τις οποίες συνήθως κάλυπταν με μία νεφέλη μυστηρίου – που την εποχή αυτή ήταν αδύνατον να βρίσκονται, όχι απλά στην ζωή, αλλά και στην φαντασία των αρχαίων.

Γ

υρνώντας χρονικά προς τα πίσω, συναντάμε τις θεωρίες του σπουδαίου φιλοσόφου Αριστοτέλη, ο οποίος επίσης πίστευε ότι η Σελήνη κατοικείται από διάφορες μορφές ζωής. Ακόμα παλαιότερα, ο Πλάτωνας, μέσα από τα έργα του «Τίμαιος» και «Κριτίας» μας μιλά για αρχαίους πολιτισμούς (Ατλαντίδα, Αθήνα του 10000 προ Χριστού) ηλικίας τότε πάνω από εννέα χιλιάδων ετών – σήμερα δώδεκα χιλιάδων ετών – που μπορούσαν να πετύχουν πράγματα που ακόμα και η σύγχρονη τεχνολογία δεν μπορεί να πραγματοποιήσει, άρα που, λογικά, θα είχαν – μεταξύ των άλλων – και διαστημικές γνώσεις. Σε ακόμα αρχαιότερα χρόνια, ο επικός ποιητής Όμηρος μας μιλά για αναβρυτικές μηχανές που μπορούσαν να γίνονται αόρατες, τα πλοία των Φαιάκων. Κι όλα αυτά ενώ στα Αργοναυτικά αναφέρεται η Αργώ, ένα πλοίο με ποικίλες «υπερφυσικές» ικανότητες το οποίο τελικά έφυγε απ’ την Γη με προορισμό τον ομώνυμο αστερισμό!

Δ

εν θα ήταν λοιπόν αδύνατον, αν κάποιες από τις αρχαίες γνώσεις που ενέπνευσαν όλους αυτούς τους αρχαίους συγγραφείς, φιλοσόφους και ποιητές είχαν επιβιώσει την εποχή του Ιουλίου Βερν, αυτός, βρίσκοντας κάποιες απ’ αυτές, να εμπνεύστηκε και, με την παράλληλη χρήση των τότε επιστημονικών γνώσεων, της φαντασίας αλλά και της λογικής του, να συνέθεσε τα αριστουργήματά του, τα οποία όντως έδωσαν με την σειρά τους έμπνευση σε κάποιους μεταγενέστερους επιστήμονες για να πετύχουν αυτά που, όντας κατά τους αρχαίους εφικτά, μεταλαμπαδεύτηκαν από τον Ιούλιο Βερν στην σύγχρονη εποχή και έγιναν η βάση του σύγχρονου πολιτισμού;

Ό,

τι από όλα αυτά κι αν έγινε πάντως, ένα πράγμα είναι σίγουρο για τον Ιούλιο Βερν· πως, με το συγγραφικό του ταλέντο, την λογική κρίση και την φαντασία του, θεμελίωσε τις ιδέες που, αφού θα πραγματοποιούνταν αρκετές δεκαετίες αργότερα, θα έβαζαν τον θεμέλιο λίθο για την δημιουργία της τεχνολογίας που χρησιμοποιούμε σήμερα.

ΒΙΒΛΙΑ - ΟΥΡΑΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗΣ

Ο «Ουράνιος ο Μεγαλοπρεπής», το νέο μου βιβλίο, συνδυάζει την επιστημονική φαντασία με την δράση και την περιπέτεια, αλλά και με ένα όραμα για ένα καλύτερο μέλλον για τους ανθρώπους και για την Γη. Πρόκειται για την ιστορία μίας ομάδας διαστημικών αποίκων που πριν χιλιάδες χρόνια έφυγαν από την Γη και από τότε την προστατεύουν από κάθε εχθρική εξωγήινη εισβολή [βλέπε και σχετικό άρθρο]. Κάποια στιγμή όμως οι εχθρικές δυνάμεις εισβάλουν στον Γαλαξία μας και κατευθύνονται προς την Γη. Τότε, ο Ουράνιος ο Μεγαλοπρεπής, ο αρχηγός των αποίκων αναγκάζεται να ενημερώσει τους ανθρώπους και να δώσει μαζί τους την μεγάλη μάχη… [αναμένεται προσεχώς]

Περίληψη:

Μ

ία παρέα σπουδαίων επιστημόνων περνάει τις διακοπές της στο Αιγαίο. Mία νύχτα ανακαλύπτει ένα βαρέλι που αναδύεται με παράξενο τρόπο από την θάλασσα. Αφού το ανοίγουν, βρίσκουν μέσα μία πρόσκληση που τους καλεί σε ένα ερημονήσι. Την πρόσκληση υπογράφει κάποιος Ουράνιος που αυτοαποκαλείται τελευταίος αυτοκράτορας της Ατλαντίδας. Η παρέα των επιστημόνων, κατευθύνεται προς τις συντεταγμένες που έγραφε η πρόσκληση και, φτάνοντας στο ερημονήσι, βρίσκει μία ομάδα ιδιαιτέρως ψηλών ανδρών που τους οδηγεί σε μία υπόγεια βάση. Εκεί, επιβιβάζονται σε ένα διαστημόπλοιο και φεύγουν από την Γη με κατεύθυνση τον πλανήτη Ατλαντίδα, στην άκρη του Γαλαξία.

Φ

θάνοντας, ο Ουράνιος ο Μεγαλοπρεπής τους υποδέχεται θερμά και τους εξηγεί τον λόγο αυτής του της πρόσκλησης. Αφού τους εξιστορεί την μετάβαση των Ατλάντων από την Γη σε αυτόν τον πλανήτη και τις δυσκολίες της εγκατάστασής τους εκεί, τους μιλά για μία εχθρική εξωγήινη φυλή από έναν διπλανό σκοτεινό γαλαξία, τους Γκντορ. Τους λέει για τις μάχες μεταξύ Ατλάντων και Γκντορ και για την επέμβαση των φιλικών εξωγήινων της Συμμαχίας των Ελεύθερων Πλανητών. Τους φανερώνει έπειτα ότι, πριν λίγο καιρό, οι Γκντορ έμαθαν για την καταγωγή των Ατλάντων από την Γη και πως από τότε σχεδιάζουν μία επίθεση κατά της Γης με σκοπό να εκδικηθούν τους Άτλαντες που δεν τους άφησαν να εγκατασταθούν στον πλανήτη Ατλαντίδα που θα ήταν τέλειο στρατηγικό σημείο για την εισβολή τους στον Γαλαξία μας. Αφού τους δηλώνει πως η επίθεση των Γκντορ δεν μπορεί πλέον να ανακοπεί παρά μόνον κοντά στην Γη, τους ζητά, λοιπόν για το καλό της ανθρωπότητας, να τον βοηθήσουν να έρθει σε επικοινωνία με την ηγεσία του πλανήτη, ώστε να κανονίσει την ένωση του παγκόσμιου πλανητικού στρατού που θα αντιμετώπιζε, υποστηριζόμενος από τους Άτλαντες και από τον στόλο της Συμμαχίας των Ελεύθερων Πλανητών, τις αρμάδες των Γκντορ που βρίσκονταν ήδη σε πορεία για την Γη.

Μ

ε την βοήθεια ειδικών μηχανημάτων και με την διαμεσολάβηση του Χάραλντ, ενός από την παρέα των επιστημόνων, ο Ουράνιος ο Μεγαλοπρεπής συνομιλεί τηλεφωνικώς με τον πρόεδρο των Η.Π.Α., ο οποίος του ζητά να τον δει αυτοπροσώπως, χωρίς όμως να τον πιστεύει. Τέσσερεις μέρες αργότερα ο Ουράνιος βρίσκεται στην Γη και, αφού προσγειώνεται με τον ιπτάμενο δίσκο του δίπλα στον Λευκό Οίκο, μιλά με τον πρόεδρο και, αφού του εξηγεί την κατάσταση, του ζητά να ενώσει τους στρατούς της Γης για να υπερασπιστούν τον κόσμο. Κανονίζεται διάσκεψη όλων των ηγετών του πλανήτη και συνέντευξη τύπου και, τελικά, δημιουργείται μία παγκόσμια συμμαχία προστασίας της Γης. Παράλληλα όμως, μία ομάδα προδοτών αρχίζει να σχηματίζεται με σκοπό να βοηθήσει τους Γκντορ να κατακτήσουν την Γη, ώστε να αναλάβει εκείνη την ηγεσία της Γης. Σύντομα ο χρόνος τελειώνει, ο συμμαχικός στόλος λαμβάνει τις θέσεις του και, ενώ ο Ήλιος σκοτεινιάζει για 72 ώρες κατά ένα παράξενο και σπάνιο φαινόμενο, οι αρμάδες των Γκντορ καταφθάνουν και η μάχη αρχίζει. Καθώς οι Γκντορ δεν περιμένουν την οργανωμένη αντίσταση των ανθρώπων και της Συμμαχίας των Ελεύθερων Πλανητών, αιφνιδιάζονται. Ο Ουράνιος δεν σχεδιάζει να χάσει αυτήν την μάχη διότι η έκβαση της θα κρίνει οριστικά το μέλλον της Γης και του ανθρώπινου πολιτισμού καθώς οι Γκντορ σχεδιάζουν ν’ αφανίσουν τον ανθρώπινο πληθυσμό…