ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ – ΒΙΟΤΣΙΠ DNA



Εικόνα από το σπήλαιο της Αποκάλυψης στην Πάτμο.



16 καὶ ποιεῖ πάντας τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, ἵνα δώσουσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν, 17 καὶ ἵνα μή τις δύνηται ἀγοράσαι ἢ πωλῆσαι εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.

Αποκάλυψις Ιωάννου (13. 16-17)

Ε

δώ και πάνω από δέκα χρόνια, βασιζόμενοι στο παραπάνω χωρίο της Αποκάλυψης του Ιωάννου, πολλοί θεώρησαν ότι το μικροτσίπ πυριτίου που τότε άρχισε να γίνεται γνωστό ήταν το χάραγμα της Αποκάλυψης. Ωστόσο σήμερα, πάνω από μία δεκαετία μετά την διάδοση των θεωριών αυτών, δυστυχώς, μπορούμε να πούμε ότι ακόμα και το μικροτσίπ πυριτίου, όσο απάνθρωπα κι αν μπορεί να παρέμβει στην ζωή του ανθρώπου, δεν είναι το χάραγμα, αλλά ένας από τους τελευταίους προπομπούς του. Και λέω δυστυχώς επειδή, αν οι εξουσιαστές αυτού του κόσμου σκόπευαν να στηριχτούν σ’ αυτό για να επιβληθούν πάνω στην ανθρωπότητα, τότε και θα υπήρχε τρόπος – έστω και δύσκολος – να σωθούμε απ’ αυτό και αυτό δεν θα μπορούσε να κάνει αυτά που το πραγματικό χάραγμα σχεδιάστηκε να κάνει…

Δ

εν υπάρχει αμφιβολία πως το μικροτσίπ πυριτίου είναι μία «νομιμοποιημένη» παραβίαση της ιδιωτικής ζωής του ανθρώπου και μία ανελέητη καταπάτηση της ελευθερίας του που εναντιώνεται όχι μόνο στην Θέληση του Κυρίου, αλλά και στους υγιείς νόμους των ανθρώπων. Αν κάποιος έχει μέσα του ένα εμφυτευμένο μικροτσίπ πυριτίου, τότε μία κεντρική υπολογιστική μονάδα θα μπορεί να ξέρει ανά πάσα στιγμή το πού βρίσκεται, το τι κάνει, την κατάσταση της υγείας του, το τι λέει, το πώς νοιώθει, το τι αισθάνεται με τις πέντε αισθήσεις του και άλλα πολλά πράγματα για αυτόν. Παράλληλα αυτό θα μπορούσε ως και να σκοτώσει κάποιον που το φέρει, αλλά σχεδιάζει να ανατρέψει το ισχύον σύστημα, αλλά και να του υποβάλλει ιδέες με τέτοιο τρόπο ώστε αυτές να περνάνε απ’ ευθείας στο υποσυνείδητό του.

Ω

στόσο, ένας ισχυρός ηλεκτρομαγνητικός παλμός, μία εγχείρηση ακριβείας ή έστω η αποκοπή του δεξιού χεριού που φέρει το μικροτσίπ, θα μπορούσε να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά αυτής της μικροσυσκευής. Παράλληλα, αν και το μικροτσίπ έχει την δυνατότητα να υποβάλει σκέψεις, δεν μπορεί και να τις επιβάλλει και ούτε και επηρεάζει με κάποιον άλλον τρόπο τον άνθρωπο.

Τ

ο μικροτσίπ πυριτίου όμως δεν εξυπηρετεί τελείως τα συμφέροντα των εξουσιαστών αυτού του κόσμου. Συμβάλει στο σχέδιό τους όσον αφορά το ότι κάνει τους ανθρώπους να συνηθίζουν στην ιδέα του εμφυτεύματος, ώστε αργότερα να δεχτούν το κανονικό χάραγμα απ’ το οποίο δεν θα μπορούν να γλιτώσουν.

Τ

ο μικροτσίπ αυτό βασιζόταν στο πυρίτιο, ένα στοιχείο που είναι ημιαγωγός του ηλεκτρικού ρεύματος και από το οποίο είναι φτιαγμένα τα τσιπ των υπολογιστών και των ηλεκτρονικών συσκευών γενικότερα. Αυτό συνεπάγεται ότι δρουν όπως τα τσιπ του υπολογιστή και χαλάνε όπως και αυτά. Έτσι ένα τέτοιο τσιπ λειτουργεί σαν ένας υπολογιστής παρακολούθησης, ακίνητος στο σημείο όπου εμφυτεύτηκε, ανίκανος να επηρεάσει τις ενδοκυτταρικές λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος και ευάλωτος σε κάθε παράγοντα – πλην του νερού – που θα μπορούσε να καταστρέψει τα κυκλώματα ενός υπολογιστή. Παράλληλα όπως εμφυτεύτηκε, με μία εγχείρηση μπορεί και να αφαιρεθεί.

Ο

ι πληροφορίες όμως δεν αποθηκεύονται μόνο σε τσιπάκια γερμανίου και πυριτίου. Υπάρχει στον Περιοδικό Πίνακα άλλο ένα στοιχείο το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ημιαγωγός και που χρησιμεύει στον φυσικό τρόπο αποθήκευσης της πληροφορίας. Ο δε τρόπος με τον οποίο η ίδια η φύση αποθηκεύει σημαντικές πληροφορίες στους βιολογικούς οργανισμούς είναι το DNA, το οποίο καθορίζει το σύνολο των χαρακτηριστικών ενός οργανισμού και το σύνολο των χημικών αντιδράσεων που λαμβάνουν χώρα εντός αυτού. Το DNA αποτελείται από άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο, άζωτο και φώσφορο, το σημαντικότερο όμως στοιχείο του το οποίο παράλληλα είναι και ημιαγωγός είναι ο άνθρακας.

Δ

εν θα μπορούσε να είναι λοιπόν κάποιο άλλο στοιχείο εκτός από τον άνθρακα, αυτό στο οποίο θα στηριζόταν η νέα γενιά εμφυτευμάτων. Τα νέα εμφυτεύματα ονομάζονται βιοτσίπ DNA και είναι φτιαγμένα από τεχνητά παρασκευασμένο DNA, το οποίο αποτελείται κυρίως από άνθρακα.

Τ

α εμφυτεύματα αυτά, ανεξαρτήτως του σημείου από το οποίο θα εισέλθουν στον ανθρώπινο οργανισμό, λόγω του ότι είναι μικρότερα σε όγκο από τα παλιάς τεχνολογίας μικροτσίπ, διεισδύουν στους πυρήνες των ανθρωπίνων κυττάρων, όπου και συγχωνεύονται με το ανθρώπινο DNA, επηρεάζοντάς το. Το νέο DNA του εμφυτεύματος, δίνει εντολή στα ριβοσώματα του κυττάρου να παράγουν ό,τι πρωτεΐνες επιθυμούν οι σχεδιαστές και οι ελεγκτές του βιοτσίπ DNA. Παράλληλα, όταν λαμβάνει χώρα η κυτταρική διαίρεση, σε κάθε ένα από τα δύο κύτταρα που θα προκύψουν, θα υπάρχει από ένα βιοτσίπ DNA, αποτελούμενο από έναν κλώνο του μητρικού βιοτσίπ DNA και έναν καινούργιο κλώνο, δημιουργημένο στο αρχικό κύτταρο κατά την διαδικασία της αντιγραφής του DNA, αποτελούμενο από νουκλεοτίδια DNA που υπάρχουν στον πυρήνα του κυττάρου, τα οποία όμως έχουν πάρει την μορφή που το βιοτσίπ DNA τους έχει δώσει. Έτσι το βιοτσίπ DNA διπλασιάζεται και, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα μετά την εμφύτευση του βιοτσίπ DNA, θα υπάρχουν εκατομμύρια τέτοια εμφυτεύματα μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό! Δεν αποκλείεται μάλιστα η βιολογική λειτουργία του βιοτσίπ DNA να μην περιορίζεται απλά στον διπλασιασμό και στην πρωτεϊνοσύνθεση, αλλά να περιλαμβάνει και την δημιουργία μονόκλωνων μορίων mRNA των οποίων προορισμός δεν θα είναι τα ριβοσώματα που παράγουν τις πρωτεΐνες, αλλά οι πυρήνες γειτονικών, μη μολυσμένων από το βιοτσίπ DNA κυττάρων. Έτσι, λειτουργώντας όπως οι ρετροϊοί, το βιοτσίπ DNA θα μπορεί να εκφυλίσει το σύνολο του DNA, σε όλα τα κύτταρα του ανθρώπινου οργανισμού. Όπως δηλαδή ο πιο επικίνδυνος ρετροϊός που ξέρουμε, το AIDS, εκφυλίζει το DNA των κυττάρων του ανθρώπου, με τέτοιο τρόπο ώστε να τον καταστήσει ανίκανο να παράγει λευκά αιμοσφαίρια για την άμυνα του οργανισμού του, έτσι και το βιοτσίπ DNA, εκφυλίζοντας το ανθρώπινο DNA με κάποιον τρόπο, θα εξυπηρετεί τους στόχους των κατασκευαστών του.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως η ίδια η Αποκάλυψη λέει:

2 Καὶ ἀπῆλθεν ὁ πρῶτος καὶ ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν· καὶ ἐγένετο ἕλκος κακὸν καὶ πονηρὸν ἐπὶ τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἔχοντας τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τῇ εἰκόνι αὐτοῦ.

Αποκάλυψις Ιωάννου (16. 2)

Η

 Αποκάλυψη λέει ότι όποιος έχει το χάραγμα, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα είναι το βιοτσίπ DNA, θα παρουσιαστεί σε αυτόν μία «επώδυνη και κακοήθης πληγή», κάτι το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να οφείλεται στην γενετική μετάλλαξη που το βιοτσίπ DNA θα έχει προκαλέσει στους ανθρώπους αυτούς που θα το έχουν δεχτεί. Μία τέτοια μετάλλαξη μπορεί να προκαλέσει από καρκίνο, μέχρι σοβαρές μορφές τερατογενέσεων, αλλά και σημαντικές βλάβες-δυσλειτουργίες στο ανθρώπινο σώμα.

Έ

να άλλο χαρακτηριστικό του βιοτσίπ DNA είναι πως θα είναι αδύνατον να αφαιρεθεί, καθώς αφ ενός τα χειρουργικά εργαλεία δεν μπορούν να κάνουν επεμβάσεις σε τόσο μικρή κλίμακα όσο αυτή του DNA και αφ εταίρου, ακόμα και να αφαιρεθεί το κύτταρο όπου εισήχθη το μητρικό βιοτσίπ DNA, αυτό θα έχει ήδη προλάβει να μολύνει και άλλα κύτταρα και αυτά με την σειρά τους άλλα, με τέτοιους ρυθμούς που σύντομα θα έχει μολυνθεί το σύνολο των κυττάρων του ανθρώπινου οργανισμού. Παράλληλα η χρήση ηλεκτρομαγνητικών παλμών με τους οποίους θα μπορούσαμε να εξουδετερώσουμε ένα μικροτσίπ πυριτίου είναι ανώφελη στην περίπτωση του βιοτσίπ DNA. Αυτό συμβαίνει, όχι γιατί ο το βιοτσίπ DNA είναι εντελώς απρόσβλητο από ηλεκτρομαγνητικούς παλμούς, αλλά επειδή για να επηρεαστεί απ’ αυτούς, αυτοί πρέπει να είναι πολύ πιο ισχυροί. Συγκεκριμένα πρέπει να είναι τόσο ισχυροί οι ηλεκτρομαγνητικοί παλμοί που, αν κάποιος άνθρωπος εκτεθεί σε αυτούς θα πάθει σίγουρα ανακοπή, καθώς η καρδιά δεν είναι ουσιαστικά τίποτα άλλο παρά μία πανίσχυρη φυσική ηλεκτρονική αντλία αίματος της οποίας η λειτουργία σαφώς μπορεί να ανασταλεί από πολύ ισχυρούς ηλεκτρομαγνητικούς παλμούς. Πλην τούτου, αξίζει να αναφερθεί και το ότι, αν σαφώς δεν δημιουργήσει στειρότητα σαν παρενέργεια σε όσους το φέρουν, τότε το βιοτσίπ DNA θα είναι και κληρονομικό, καθώς θα εισέρχεται στο έμβρυο είτε από το σπερματοζωάριο του πατέρα, είτε από το ωάριο της μητέρας, είτε και από τα δύο μαζί, είτε από τα κύτταρα αυτής που έχει αναλάβει να κυοφορήσει το παιδί δύο αμόλυντων από το βιοτσίπ DNA ανθρώπων.

Ό

σον αφορά τώρα την λειτουργία του βιοτσίπ DNA, αυτή δεν θα περιορίζεται μόνο στο παγκόσμιο φακέλωμα, στην συνεχή παρακολούθηση τύπου Big Brother, στην στέρηση της ανθρώπινης ελευθερίας και στην καθοδηγούμενη από έξω επέμβαση στην υγεία του φορέα. Πέρα από τις προαναφερθείσες λειτουργίες που και ένα μικροτσίπ πυριτίου θα μπορούσε να εκτελέσει, το βιοτσίπ DNA έχει και άλλες, ακόμα πιο τρομαχτικές λειτουργίες, πέρα και από την κατάληψη κάθε ανθρώπινου κυττάρου απ’ αυτό και από τις πιθανές παρενέργειες που αναφέραμε στην προηγούμενη παράγραφο. Το βιοτσίπ DNA θα μπορεί, μεταξύ των άλλων να επεμβαίνει στο ανθρώπινο DNA με τρόπο εκφυλιστικό, άλλοτε αυθαίρετα και άλλοτε ακολουθώντας σαφείς εντολές από τον κεντρικό υπερυπολογιστή που θα αποτελεί και το γενικό κέντρο ελέγχου όλων των μικροτσίπ πυριτίου και των βιοτσίπ DNA. Οι αυθαίρετες αλλαγές στον γενετικό κώδικα που το βιοτσίπ ενδέχεται τυχαία να προκαλέσει μπορούν να δημιουργήσουν πολλά προβλήματα στον ανθρώπινο οργανισμό, όπως καρκίνο, στειρότητα, μετάλλαξη ή και θάνατο. Οι πιο επικίνδυνες παρεμβάσεις όμως θα είναι οι προγραμματισμένες που θα επηρεάζουν συγκεκριμένα γονίδια των ανθρωπίνων χρωμοσωμάτων. 

Το βιοτσίπ DNA μπορεί να εκφυλίσει τον ανθρώπινο εγκέφαλο
και να μετατρέψει τον άνθρωπο σε άβουλο ον.



Τ

α δε γονίδια που θα συμφέρει την παγκόσμια κυβέρνηση να τροποποιήσει το βιοτσίπ DNA λογικά θα είναι αυτά που σχετίζονται με τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Με συγκεκριμένες τροποποιήσεις στα γονίδια αυτά, το βιοτσίπ DNA θα μετατρέπει σταδιακά τον φορέα του σε ένα ον με εκφυλισμένο εγκέφαλο, υπό την έννοια ότι αυτός, αν και θα έχει διατηρήσει κάποιες βασικές λειτουργίες που σχετίζονται με την επιβίωση του ανθρώπου και με την δυνατότητά του να προσφέρει εργασία, θα έχει χάσει την δυνατότητα της κριτικής σκέψης, την δίψα για ελευθερία, την ικανότητα πνευματικής προόδου, την δημιουργική ποιητική και καλλιτεχνική του δραστηριότητα, την δυνατότητα του να οραματίζεται και να ονειρεύεται, την ευλογία του να ελπίζει, να πιστεύει και να νοιώθει βαθειά συναισθήματα, την έμφυτη τάση του να αντιστέκεται σε κάθε καταπίεση και να αγαπά την ζωή… Τέλος, το βιοτσίπ DNA θα πετύχει και κάτι ακόμα. Όπως έλεγε και ο Κικέρωνας η θρησκευτικότητα είναι στην φύση του ανθρώπου. Η φύση του ανθρώπου όμως καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το εν σοφία δημιουργημένο DNA του. Και το βιοτσίπ DNA δύναται να μεταβάλλει την μορφή του και με αυτόν τον τρόπο να αφαιρέσει από την «φύση» του ανθρώπου ακόμα και αυτήν την θρησκευτικότητα, καταδικάζοντας έτσι ολόκληρη την ανθρωπότητα στο παράλογο της μη ύπαρξης του Θεού, άρα και του Σύμπαντος, και στην ανυπαρξία του ανθρώπινου πνεύματος που επιφέρει την απόλυτη δυστυχία.

Έ

τσι η παγκόσμια εξουσία θα έχει επιτύχει να έχει ένα τεράστιο κοπάδι από ανθρωποειδή άβουλα όντα – δεν θα τολμήσω να πω ανθρώπους – να είναι πρόθυμο να υπακούσει δουλικά σε οποιαδήποτε εντολή λάβει από την νέα τάξη πραγμάτων. Τα όντα αυτά δεν θα είναι άνθρωποι, καθώς δεν θα έχουν ούτε DNA ανθρώπου, ούτε μυαλό ανθρώπου, ούτε ψυχή ανθρώπου· απ’ την στιγμή που θα έχουν σφραγιστεί με το χάραγμα θα έχουν ουσιαστικά υπογράψει την αιώνια καταδίκη τους σε απόλυτη δυστυχία και ανυπαρξία. Τόση θα είναι δε η δουλικότητα που θα τους χαρακτηρίζει που, με την κατάλληλη εντολή, το παιδί θα σκοτώνει τους γονείς του, ο γονιός θα σκοτώνει τα παιδιά του, ο φίλος θα σκοτώνει τον φίλο του κι ο αδελφός θα σκοτώνει τον αδελφό του. Και θα τα κάνουν αυτά χωρίς να νοιώθουν τίποτα, σαν να ήταν ρομπότ που τα ρύθμισαν να κάνουν μία βαρετή κι ανιαρή εργασία ρουτίνας. Ο δε ανθρώπινος πολιτισμός θα πεθάνει, με την έννοια ότι ο άνθρωπος θα πάψει να έχει την αίσθηση του ωραίου, αλλά και την δημιουργική καλλιτεχνική του δραστηριότητα και την δίψα του για πνευματική ανάπτυξη. Θα είναι η κόλαση επί Γης.

Κ

αι αλήθεια, όσο παλιάνθρωπος, ματαιόδοξος κι ανήθικος κι αν είναι κάποιος, απ’ την στιγμή που είναι άνθρωπος, δεν είναι δυνατόν να είναι ικανός να θελήσει να επιτύχει ένα τέτοιο αποτέλεσμα για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αν όμως δεν είναι άνθρωπος – ή έστω αν δεν είναι τελείως άνθρωπος;…

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ – ΕΝΑΣ ΑΤΛΑΝΤΟΓΕΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ



Ο καταποντισμός της Ατλαντίδας, όπως τον
απεικόνησε ο Monsù Desiderio.



Δ

ιαβάσαμε αυτό τον μήνα στο περιοδικό Άβατον (τεύχος Μαΐου 2011) μία πολύ ενδιαφέρουσα είδηση, πως Αμερικανοί και Ισπανοί αρχαιολόγοι ισχυρίζονται πως ανακαλύφθηκε η Ατλαντίδα στην Ισπανία, σε μία βαλτώδη περιοχή της Ανδαλουσίας, δυτικά του πορθμού του Γιβραλτάρ.

Σ

υγκεκριμένα, κατά το άρθρο που διαβάσαμε, ο Rainer Kuhne, εξετάζοντας δορυφορικές εικόνες του φυσικού πάρκου Dona Ana National Park της Ανδαλουσίας, ανακάλυψε τρεις ομόκεντρους κύκλους που ταίριαζαν στην περιγραφή που έκανε ο Πλάτωνας για την Ατλαντίδα. Δεδομένου ότι και ενενήντα χρόνια νωρίτερα, Γερμανοί αρχαιολόγοι είχαν προτείνει την ίδια περιοχή ως τοποθεσία της Ατλαντίδας, μία ομάδα Ισπανών αρχαιολόγων του πανεπιστημίου Huelva αποφάσισε να ερευνήσει την περιοχή. Στις έρευνες συνέβαλε και ο καθηγητής του πανεπιστημίου Hartford, Δρ. Richard Freud, ο οποίος είχε πρόσβαση σε ειδικό εξοπλισμό αλλά και στο National Geographic. 

Η αναπαράσταση της Ατλαντίδας από το National Geografic
που χρησιμοποίησε και το περιοδικό "Άβατον" στο εν λόγω
άρθρο του για την Ατλαντίδα στην Ανδαλουσία.



Η

 έρευνα αυτή έφερε στο φως  τα ίχνη ενός αρχαίου τείχους και αντικείμενα που υποδήλωναν πως εκεί βρισκόταν μία πόλη. Μαδέρια που βρέθηκαν χρονολογήθηκαν περίπου στο 3000 προ Χριστού, ενώ ένα στρώμα πλούσιο σε μεθάνιο που βρέθηκε υποδεικνύει πως ένας τεράστιος αριθμός κατοίκων πέθανε ταυτόχρονα και ξαφνικά, κάτι που θα μπορούσε να είχε προκαλέσει ένα τσουνάμι, το οποίο θα μπορούσε να συσχετιστεί με τα λόγια του Πλάτωνα ότι η Ατλαντίδα βυθίστηκε μέσα σε μία ημέρα και μια νύχτα.

Α

κολούθησε μία έρευνα στην θάλασσα η οποία έφερε στο φως έναν μεγάλο αριθμό από πέτρες που έμοιαζαν να προέρχονται από τα ίδια τείχη που ανακαλύφθηκαν στους βάλτους του Dona Ana National Park. Θα ήταν άλλωστε λογικό, αν ένα – ή και περισσότερα – τσουνάμι είχαν χτυπήσει τα τείχη της πόλης, κάποια κομμάτια τους να  σκορπιστούν στην κοντινή θάλασσα.

Έ

πειτα σε μία ακόμα έρευνα, προς την ενδοχώρα της κεντρικής Ισπανίας αυτήν την φορά, ανακαλύφθηκαν ερείπια από μικρότερες πόλεις χτισμένες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με την πόλη που βρέθηκε στην Ανδαλουσία. Οι ερευνητές εικάζουν ότι πρόκειται για πόλεις-αναθήματα, που οι πρόσφυγες από την πόλη που βρέθηκε στην Ανδαλουσία, μετά την καταστροφή της, έκτισαν, όχι για να κατοικήσουν, αλλά για να τιμήσουν την πόλη που χάθηκε κάτω από τα νερά. 

Ηλιοβασίλεμα στην περιοχή του Dona Ana National Park
της Ανδαλουσίας στην Ισπανία. Οι Ισπανοί αρχαιολόγοι
θεωρούν πως κάτω απ' την μαγευτική φύση κρύβονται
τα μυστηκά της πανάρχαιας πόλης της Ατλαντίδας.



Η

 πανάρχαια αυτή πόλη στην Ισπανία είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ μεγάλο αρχαιολογικό εύρημα το οποίο δύναται ίσως να αλλάξει τα δεδομένα της ισπανικής προϊστορίας. Αναμφισβήτητη είναι επίσης και η ομοιότητα της πόλεως αυτής με την περιγραφή του Πλάτωνα για την Ατλαντίδα. Η ταύτιση όμως της προϊστορικής ισπανικής πόλης με την μυθική Ατλαντίδα, καθώς και τα κριτήρια με τα οποία, τόσο οι Γερμανοί αρχαιολόγοι την δεκαετία του 1920, όσο και οι σύγχρονοι Ισπανοί και Αμερικάνοι αρχαιολόγοι σήμερα, τοποθέτησαν την Ατλαντίδα στην τοποθεσία αυτή – και στην Ιβηρική χερσόνησο γενικότερα – μπορούν να αμφισβητηθούν καθώς δεν υπάρχουν ούτε αποδείξεις ούτε πολύ σοβαρές ενδείξεις που να τοποθετούν την μυθική Ατλαντίδα σε αυτό το σημείο του χώρου ή σε αυτήν την στιγμή του χρόνου.

Α

ρχικά, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι Γερμανοί αρχαιολόγοι ερμήνευσαν τα λόγια του Πλάτωνα για να αναζητήσουν την Ατλαντίδα, αυτός είναι λανθασμένος καθώς, ενώ ήταν αποφασισμένοι ν’ ακολουθήσουν ακριβώς τις περιγραφές του για να βρουν την πόλη, άφησαν εκτός της έρευνάς τους πληροφορίες που δίνει ο Πλάτωνας και που αποκλείουν η Ατλαντίδα να βρισκότανε στην Ισπανία ή σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της Ευρασίας ή της Αφρικής. Έτσι θεωρώντας απίθανο η Ατλαντίδα να ήταν μία ολόκληρη νησιωτική ήπειρος – κι όχι απλά πόλη – , όπως αναφέρει ο Πλάτων, θεωρώντας παράλογες τις περιγραφές του για το ότι η Ατλαντίδα βρισκόταν «έξω» και όχι «στις» Πύλες του Ηρακλέους και για το ότι η Ατλαντίδα αποτελούσε στάση στο μέσον της απόστασης για την απέναντι ήπειρο (Αμερική) και έτσι, όταν καταποντίστηκε, το εκεί πέλαγος (Ατλαντικός Ωκεανός) έγινε αδιάβατο από τα πλοία των ανθρώπων της εποχής, οι Γερμανοί αρχαιολόγοι που κατά τ’ άλλα ακολουθούσαν κατά γράμμα τον Πλάτωνα, αποφάσισαν πως η Ατλαντίδα πρέπει να βρίσκεται στις ιβηρικές ακτές, δυτικά του πορθμού του Γιβραλτάρ.

Ο

ι σύγχρονοι αρχαιολόγοι που ανακάλυψαν την πόλη του 3000 προ Χριστού εκεί, ήταν επηρεασμένοι από την θεωρία αυτή των Γερμανών αρχαιολόγων της δεκαετίας του 1920, αλλά και από της δορυφορικές φωτογραφίες του Rainer Kuhne. Οι φωτογραφίες αυτές έγιναν η αιτία να ανακαλυφθεί μία πόλη χτισμένη όπως η Ατλαντίδα του Πλάτωνα, η οποία όμως απείχε από αυτήν αρκετά χιλιόμετρα και αρκετές χιλιετηρίδες. 

Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων που
είχε πρώτος μιλήσει για την Ατλαντίδα.
Η εικόνα είναι από λεπτομέρεια της τοιχογραφίας
"Η σχολή των Αθηνών" που βρίσκεται
στο Palazzi Pontifici, στο Βατικανό.



Τ

ο ότι η Ατλαντίδα τοποθετείται από τον Πλάτωνα στο μέσο του Ατλαντικού και στην 10^η προ Χριστού χιλιετία – πάνω από 9000 χρόνια πριν την συγγραφή του «Τίμαιου» – και το γεγονός ότι η αρχαιότερη και πιο αξιόλογη πηγή που έχουμε για την Ατλαντίδα είναι το έργο του Πλάτωνα μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η πόλη που βρέθηκε στην Ανδαλουσία δεν μπορεί να είναι η Ατλαντίδα· αυτό ωστόσο δεν αποκλείει να υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στην πόλη αυτή και στην μυθική Ατλαντίδα. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα άλλωστε, τον καιρό της Ατλαντίδας, η περιοχή της Ανδαλουσίας, όπως και ολόκληρη η Ιβηρική χερσόνησος, ανήκε στην σφαίρα επιρροής των Ατλάντων. Αυτό συνεπάγεται ότι ενδέχεται στην ιβηρική χερσόνησο και ιδιαίτερα στις δυτικές ακτές της Πορτογαλίας και σε αυτές της Ισπανίας που βρίσκονται δυτικότερα του πορθμού του Γιβραλτάρ να υπήρχαν ατλάντιες αποικίες.

Α

ν και η ηλικία της συγκεκριμένης πόλης καθιστά αδύνατον το να υπήρξε αποικία της Ατλαντίδας, δεν αποκλείεται να μην επρόκειτο για αποικία, αλλά για πόλη που χτίστηκε από τους μακρινούς απογόνους κάποιων προσφύγων που ενδέχεται να γλίτωσαν από τον καταποντισμό της Ατλαντίδας. Θα ήταν μάλιστα λογικό, οι πρώτες πόλεις που θα έκτιζαν οι πρόσφυγες να μην ήταν παραθαλάσσιες, λόγω του φόβου που θα τους είχε προκαλέσει ο καταποντισμός της πατρίδας τους, της ανόδου των υδάτων την εποχή εκείνη – ας μην ξεχνάμε ότι την 10^η προ Χριστού χιλιετία έληξε απότομα η τελευταία εποχή των παγετώνων και ανέβηκε αρκετά η στάθμη της θάλασσας – αλλά και του κινδύνου που θα διέτρεχαν από τα εχθρικά προς αυτούς αθηναϊκά στρατεύματα που είχαν «χαθεί μέσα στην γη», δηλαδή είχαν ξεμείνει στις δυτικές ακτές της Ευρώπης και της βόρειας Αφρικής χωρίς να διαθέτουν τα μέσα για να επιστρέψουν στην Αθήνα μετά την τελευταία νικηφόρα μάχη κατά των Ατλάντων. Ίσως μάλιστα οι προσφυγικοί αυτοί πληθυσμοί να αναγκάστηκαν να παραμείνουν για καιρό κρυμμένοι στην ενδοχώρα της ισπανικής χερσονήσου έως ότου περάσει ο κίνδυνος των εναπομεινάντων αθηναϊκών στρατευμάτων. Έτσι ίσως έχτισαν εκεί της πρώτες πόλεις τους και αρκετά χρόνια αργότερα, έχτισαν παραθαλάσσιες πόλεις όπως αυτή στην Ανδαλουσία. Κάτι τέτοιο θα δικαιολογούσε και την ομοιότητα της πόλης με την αρχαία Ατλαντίδα, καθώς οι Άτλαντες της Ισπανίας θα ήθελαν να δημιουργήσουν μία πόλη που να μοιάζει με την Ατλαντίδα.

Η

 αρχαιολογική αυτή ανακάλυψη λοιπόν δεν είναι η ανακάλυψη της χαμένης Ατλαντίδας, είναι όμως κάτι εξίσου σημαντικό για την ισπανική, αλλά και την παγκόσμια ιστορία. Είναι λογικό λοιπόν η πόλη αυτή να μην είναι η μόνη του είδους της και μελλοντικά να βρεθούν και άλλες παρόμοιες στην Ισπανία και στην Πορτογαλία και ίσως και έξω από την ιβηρική χερσόνησο. Βρέθηκε άραγε η πρώτη πόλη που θα αποδεικνύει την ύπαρξη, όχι απλά της Ατλαντίδας, αλλά και ατλαντογενών πολιτισμών μετά τον καταποντισμό της ηπείρου της Ατλαντίδας; Η συνέχιση των ερευνών θα δείξει…

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

“Το «ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ» εύχεται στους αναγνώστες του Καλό Πάσχα και την Αγάπη να φωτίσει το πνεύμα εκείνων που αποφασίζουν για τις τύχες του κόσμου, ώστε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο  ή ακόμα κι εξωπραγματικό, η ανθρωπότητα να καταφέρει να βιώσει την πρόοδο και την ευημερία για την οποία και δημιουργήθηκε”

 

Α

ν ανοίξουμε τα μάτια μας και κοιτάξουμε γύρω μας με προσοχή, θα δούμε πολλά παράξενα και ανεξήγητα στο απέραντο κόσμο που μας περιβάλει και που είναι διάσπαρτος από θαύματα που περιμένουν να τα ανακαλύψουμε. Αν όμως ανοίξουμε τα «μάτια» της ψυχής μας θα δούμε το πιο παράξενο, το πιο ανεξήγητο, το πιο υπέροχο, το πιο μαγευτικό απ’ όλα· την Αγάπη. Κάθε άνθρωπος την έχει μέσα του σε απεριόριστες ποσότητες, είτε την εκφράζει, είτε όχι. Κι όταν συμφιλιωθεί μαζί με το στολίδι αυτό της ανθρώπινης ψυχής, τότε το μοιράζει απλόχερα σε όσους το έχουν ανάγκη. Και αλήθεια, δεν υπάρχει μεγαλύτερη πηγή ενέργειας στο Σύμπαν απ’ αυτήν. Γιατί ενώ η ενέργεια μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο την ύλη, η Αγάπη μπορεί να αλλάξει – προς το καλύτερο μόνο βέβαια – το ανθρώπινο πνεύμα και, ως εκ τούτου, την ανθρώπινη κοινωνία. Με άλλα λόγια μόνο η Αγάπη μπορεί να μετατρέψει τον κόσμο όλο σε αληθινό Παράδεισο. Γιατί, αν περιμένει κανείς πως ο επίγειος Παράδεισος θα έλθει από μόνος του κάνει λάθος. Ο άνθρωπος, ως η ανώτερη και η μοναδική έλλογη γηγενής μορφή ζωής, όντας ουσιαστικά ο κυρίαρχος όλου του πλανήτη, έχει και κάποιες υποχρεώσεις απέναντί του, όπως για παράδειγμα να συμβάλει στην βελτιστοποίησή του, κάνοντάς τον έναν επίγειο Παράδεισο. Έχοντας άλλωστε ελευθερία στην βούληση και στην δράση, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, αλλά, αν θέλει να είναι σωστός, πρέπει να πράττει το σωστό. Και πιο είναι το σωστό; Το σωστό είναι να κάνουμε το πιο απλό και το πιο ανθρώπινο πράγμα στον κόσμο· να αγαπάμε· να αγαπάμε τους άλλους ανθρώπους γύρω μας, να αγαπάμε τις άλλες μορφές ζωής που μας περιβάλλουν, να αγαπάμε τον κόσμο μας διότι, μόνο αγαπώντας όλα αυτά, θα αγαπάμε αληθινά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Έτσι, ο καθένας από ‘μας, κάθε φορά που, εκδηλώνοντας την αγάπη του, προσφέρει ευτυχία και χαρά, ή έστω αρνείται να προκαλέσει δυστυχία και πόνο, βάζει ένα μικρό αλλά μεγίστης σημασίας λιθαράκι στο μεγάλο οικοδόμημα του επίγειου Παραδείσου. Αν δε όλοι οι άνθρωποι έπρατταν κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε πραγματικά δεν θα υπήρχε πιο ωραίος τόπος στο Σύμπαν από την Γη, καθώς όπου βασιλεύει η Αγάπη, ο Παράδεισος είναι παρών. Ξεκινώντας λοιπόν από σήμερα, ας κάνουμε αυτόν τον γαλανό πλανήτη που μας δόθηκε λίγο καλύτερο κάθε μέρα.

Σας ευχόμαστε να περάσετε Καλό Πάσχα, «ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ»

ΕΡΕΥΝΑ – Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΝΟΟΚΙΝΗΤΩΝ ΜΗΧΑΝΩΝ

[Το βίντεο προέρχεται από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου]

«Γ

ια φαντασθείτε, κυρίως όσοι δυσκολεύεσθε με την οδήγηση, ένα αυτοκίνητο που αντί να… μπλέκεις με τιμόνια και ταχύτητες, απλώς θα σκέπτεσαι “στρίψε δεξιά”, “στρίψε αριστερά”, “πάτα γκάζι”, “πάτα φρένο” και αυτό θα υπακούει! Θαύμα! Και φαίνεται ότι αυτό το θαύμα το πέτυχαν ερευνητές του Ελευθέρου Πανεπιστημίου του Βερολίνου που ανέπτυξαν μία επαναστατική τεχνολογία βασισμένη σε αισθητήρες, ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα και βιοηλεκτρικά κύματα που κινεί το αυτοκίνητο με τον νου. Η επιστημονική φαντασία γίνεται πραγματικότητα!» διαβάσαμε στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ της Τετάρτης 20 Φεβρουαρίου 2011. Και γελάσαμε! Ναι! Γελάσαμε! Γελάσαμε με το σχόλιο «Η επιστημονική φαντασία γίνεται πραγματικότητα!» Για ποια επιστημονική φαντασία μας μιλάει; Μήπως για την ιστορική καταγραφή του Ομήρου σχετικά με το νοοκίνητο πλοίο των Φαιάκων που δόθηκε στον Οδυσσέα; Ή για την Αργώ; Ή για τα νοοκίνητα πλοία του Ραδάμανθυ; Σίγουρα βέβαια, τα πλοία αυτά λειτουργούσαν με πολύ πιο προηγμένη τεχνολογία.

Κ

αι όσοι ισχυρίζονται πως η ύπαρξη των νοοκίνητων αυτών πλοίων βρίσκεται στην φαντασία αυτών που τα πρωτοανέφεραν, έρχεται το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου με την νέα αυτή επιτυχία των ερευνητών του να τους αποδείξει  το πόσο πραγματική και εφαρμόσιμη μπορεί να είναι μία τέτοια τεχνολογία που η σύγχρονη έρευνα που η σύγχρονη έρευνα άρχισε ήδη να εφαρμόζει και που, αν συνεχισθεί, σε κάποια χρόνια, θα μπορέσει ίσως να ανταγωνισθεί την τότε τεχνολογία.

Τ

ο ανησυχητικό θέμα είναι πως δεν θέλουμε να παραδεχθούμε την ιστορικότητα των όσων διαβάζουμε στα αρχαία κείμενα των διαφόρων αρχαίων λαών.

 

Τ

ώρα βέβαια δεν μπορεί να ξέρουμε κατά πόσον οι διάφορες επιστημονικές ομάδες οργανισμών όπως η NASA, το CERN κλπ. δεν παραδέχονται πράγματι την ιστορικότητα των αναφορών αυτού του είδους, ή, θέλοντας να πρωτοπορούν σε τέτοιου είδους επιστημονικές ανακαλύψεις, αντιμετωπίζουν τα αρχαία κείμενα σαν ανυπόστατα παραμύθια ώστε, αποκρύπτοντας από τον πολύ κόσμο και ένα μεγάλο μέρος των αρχαίων κειμένων, να τους αποκλείουν από την  πιο συστηματική έρευνα των αρχαίων τεχνολογιών που θα μπορούσε ίσως να βοηθήσει  την σύγχρονη κοινωνία και, όποτε πιστεύουν πως αυτό τους συμφέρει, να βγάζουν στο φως κάποια στοιχεία τα οποία παρουσιάζουν σαν δικές τους, σύγχρονες εφευρέσεις.

Τ

ο νοοκίνητο όμως αυτοκίνητο  μοιάζει να γίνεται πραγματικό.. Οι Γερμανοί ερευνητές που φαίνεται πως πίστεψαν τον Όμηρο που έλεγε για τα νοοκίνητα πλοία των Φαιάκων, όπως και, στα τέλη του 19^ου αιώνα, είχε κάνει και ο Σλήμαν και ανακάλυψε την Τροία και τις Μυκήνες, κατάφεραν να πραγματοποιήσουν αυτό που στις μέρες μας μοιάζει με θαύμα. Το πρώτο νοοκίνητο αυτοκίνητο που δεν είναι παρά η αρχή μιας σειράς νοοκίνητων μηχανημάτων που θα μας ταξιδεύουν χωρίς κίνδυνο στην στεριά, τον ουρανό και την θάλασσα, αλλά και στις εσχατιές του διαστήματος, αποδεικνύοντας περίτρανα την αρχαία τεχνολογία στην οποία ελάχιστοι μόνο πιστεύουν.

Α

ς γίνει λοιπόν η ανακάλυψη αυτή των Γερμανών ερευνητών του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου, η αρχή, ώστε ο κόσμος να πιστέψει την πραγματική υπόσταση των όσων είναι γραμμένα στα αρχαία κείμενα και, βασισμένος σε αυτά, να σπρώξει την ανθρωπότητα σε μία νέα και καλύτερη εποχή.